Chory na raka ks. Kaczkowski: – Co będzie, gdy stracę świadomość? [WIDEO]

– Ani choroba, ani starszy wiek, ani nawet bycie w agonii nie zwalnia nas z żadnych obowiązków moralnych, ani z powinności etycznych – uważa ks. Jan Kaczkowski. Chorujący na nowotwór mózgu kapłan przyznaje, że bał się, czy nie będzie pogardzany, gdy straci świadomość. – Przepracowałem to już w sobie – opowiada.

Pochodzi z rodziny, która delikatnie mówiąc, nie narzucała się Panu Bogu. Rodzice jednak z założenia pozwalali dzieciom w miarę na wszystko, więc młodzi Kaczkowscy na religię chodzili. I różne drogi życiowe wybrali.

– Ojciec określa się jako niewierzący. Czy mój tata jest niewierzący tego do końca nie wiem, bo w jego sercu nie siedzę. Ale to jest dla mnie problem, bo boję się o jego zbawienie. Moja mama lata nie chodziła do kościoła, ale pięknie mówiła o eucharystii – wspomina swoje dzieciństwo.

Bardzo dobrze zapamiętał katechezy przed I komunią św. W Krakowie odwiedzał babcię, z którą zwiedził wiele tamtejszych kościołów. – To nie jest fanatyczka religijna. Moja babcia ma świetne podejście, jeśli chodzi o wrzucanie na tacę. Mówi: jak idę do kina, też płacę za bilet, daję na tacę, a czy ksiądz to ukradnie, czy przeznaczy na kościół to już jest jego sumienie[paywall] – opowiada ks. Jan.

Nikt nie jest warzywkiem

Po kapłaństwie, najważniejsze co mu się przytrafiło to... choroba. 1 czerwca 2012 r. dowiedział się, że ma glejaka IV stopnia, czyli najcięższą odmianę raka mózgu. – Nie wiążę tego z jakąś interwencją Pana Boga – zapewnia. – Coś mi do głowy strzeliło – mawia. – Nie wykluczając cudu, glejak prawdopodobnie zabije mnie w jakiejś przestrzeni czasu. I ja doskonale wiem, jak to będzie wyglądało, bo ja takich ludzi mam na co dzień – opowiada.
Przyznaje, że kiedyś bardzo się tego bał. Zastanawiał się, co będzie mógł z siebie dać innym, gdy już nie będzie mógł sprawować swojej posługi, a później będzie kompletnie nieprzytomny. – Kiedyś mówiło się, że ktoś jest w stanie wegetatywnym. Bioetyka rozwija się i teraz używa określenia „nieustalony lub minimalny stopień świadomości”. Dlatego nie wolno mówić o nikim, że jest warzywkiem – zaznacza.
– Bałem się, że ktoś będzie mną pogardzał. To już w sobie przepracowałem. Ale może będę mógł dać komuś swoją bezbronność, żeby wyzwolić w nim dobroć – uważa. – Ciężka, a nawet nieuleczalna choroba nie musi niczego skończyć, ale może wiele rzeczy zacząć – ocenia.
Napisał książkę Życie na pełnej petardzie. – Żyć na pełnej petardzie to znaczy nie użalać się nad sobą. Nawet gdyby przyszły niesprzyjające okoliczności, to nigdy ani choroba, ani starszy wiek, ani nawet bycie w agonii nie zwalnia nas z żadnych obowiązków moralnych, ani z powinności etycznych. Nawet, jak będziesz ojcem, a będziesz w agonii, to powinieneś do końca pozostać ojcem, właśnie na pełnej petardzie – mówi.