Conrad w żagle

Podczas podróży wakacyjnych los zagnał mnie nad morze do Gdańska. Nic w tym nadzwyczajnego, w końcu ok miliona Polaków trafia tu co roku, nie licząc miejscowych, ale będąc tu uświadomiłem sobie, że w mieście tym znajduje się stocznia jachtowa, nosząca imię Josepha Conrada Korzeniowskiego. Zaintrygowało mnie to dość mocno, bo to jedno z nielicznych miejsc w naszym kraju tej postaci poświęconych. Niezbyt wiele ulic mu zadedykowano, niezbyt wiele rond czy obwodnic imieniem jego ochrzczono... Osobliwie mało tych conradowskich śladów w naszej okolicy, choć przecież w samym Przemyślu autor Jądra ciemności przebywał czas jakiś.

Zastanawiająca jest ta niepamięć o tym konkretnie wielkim rodaku, choć o wielu innych, mniej zacnych i czci godnych jakoś społecznie pamiętamy. Oczywiście, niby każdy z nas nazwisko to kojarzy, ale Conrad jest raczej pisarzem słabo znanym, a już na pewno niezbyt lubianym...  Prawie żadnemu samorządowcowi nie przychodzi do głowy aby Korzeniowskiego ulicą czcić, choć nieraz szuka się rozpaczliwie patronów dla różnych komunikacyjnych ciągów (tym większy szacunek dla dobrych ludzi z Lubaczowa, którzy ulicą Conradowską mogą się pochwalić). Dlatego też nazwanie jego imieniem stoczni wydało mi się piękne i nieco wręcz romantyczne.

 Ale przy okazji pomyślałem, że dziwne są tory naszej narodowej dumy. W szkole nikt nam nie mówi, że Conrad jest uważany zgodnie przez Brytyjczyków i Amerykanów za jednego z największych angielskich pisarzy. Że każde dziecko na Wyspach czyta jego dzieła z przyjemnością i podziwem, a jego powieści należą do najczęściej filmowanych w świecie anglosaskim. Że jako Polak, odniósł w Londynie ogromny sukces ( także finansowy), nie pracując na zmywaku, ale pisząc po angielsku lepiej od Anglików. Może gdybyśmy pamiętali o takich ludziach, to wtedy nasze poczucie narodowej dumy zyskałoby solidne podstawy.