Jak drzwi wejściowe mogą być... codzienną udręką

Z pozoru sprawa może wydawać się absurdalna, ale dla Elżbiety Nowickiej jest codzienną udręką. – Ludzka złośliwość nie zna granic. Naprawdę wiele na ten temat wiem. Bo to tylko złośliwość i brak dobrej woli innych sprawia, że musimy tak się męczyć – uważa

Mieszkańcy bloku nr 18 przy ulicy Łukasińskiego w Przemyślu tworzą wspólnotę mieszkaniową. Dzielą i rządzą, oczywiście pod czujnym okiem administratora. Aby przeprowadzić jakąś inwestycję czy remont, zazwyczaj musi być zgoda wszystkich właścicieli. Jeśli któryś z nich nie wyraża zgody, to pojawiają się problemy. Czasami są to tak błahe czy nawet absurdalne problemy, że aż trudno uwierzyć. Problemem pani Elżbiety są... drzwi wejściowe w drugiej klatce bloku, w którym mieszka z niepełnosprawnym synem, 6-letnim Norbertem[paywall].

Nikt się nie przyznaje

– Ten problem mam od trzech lat. Problem dla wielu może być prozaiczny, mi spędza sen z powiek. Chodzi o otwieranie i zamykanie drzwi wejściowych do klatki. Zamykają się bardzo szybko i nie mam szans, aby normalnie wyjechać z niepełnosprawnym synem wózkiem. Kiedyś poprosiłam administratora o specjalną nóżkę podtrzymującą drzwi. Zamontowali mi, ale po tygodniu sąsiedzi odkręcili, bo powiedzieli, że im przeszkadza, że drzwi są ciągle otwarte. Pan administrator powiedział mi, że jestem odpowiedzialna za zamykanie drzwi. Nie wiem tylko jak? Znaczy, że mam schodzić z trzeciego piętra kiedy tylko ktoś wejdzie lub wyjdzie z klatki i sprawdzać, czy drzwi zostały zamknięte? – zastanawia się pani Elżbieta.
Sprawdziliśmy, czy rzeczywiście drzwi wejściowe do klatki stanowią problem. Stanowią. Bez odpowiedniej blokady nie ma szans, aby nie uderzyły wyjeżdżającą z wózkiem kobietę lub jej syna. – Kiedy wymieniali wszystkie drzwi w bloku, to w każdych były te blokady. Ale tylko na chwilę, bo po paru dniach znikły. Mój mąż jednak zakłada mi na nie specjalną blokadę. Problem w tym, że za jakiś czas jej nie ma. Nie wiem już co mam robić. Syn jest niepełnosprawny. Codziennie przyjeżdża po niego bus wożący go do przedszkola. Jakoś musi z tego bloku wyjść. Jeździmy także do lekarza. Wsadzam go do wózka, który najpierw muszę wytaszczyć z piwnicy. Za każdy razem albo on, albo ja dostajemy tymi drzwiami – skarży się E. Nowicka.

Problem nie do rozwiązania?

Okazuje się, że problem ten doskwiera nie tylko pani Elżbiecie. Piętro niżej mieszka starszy mężczyzna, który co drugi dzień musi jeździć do szpitala na dializę. – Ogromny to dla mnie problem. Na dializy sanitariusze mnie wynoszą z domu. Nie chodzę. Drzwi nie można otworzyć na przestrzał, bo od razu się zamykają. Cudem jest mnie przez nie wynieść – żali się pan Józef Storek.

Administrator wspólnoty mieszkaniowej Łukasińskiego 18 Jacek Plęs problem zna, ale przyznaje, że rozwiązanie go graniczy z cudem. Wszystko przez brak dobrej woli ze strony mieszkańców tej klatki. – Temat wraca co jakiś czas. Zamontowałem tam specjalną nóżkę, to została zlikwidowana. Ludzie zaczęli się burzyć, że ciągle drzwi są otwarte. Mieszka tam kilkoro dzieci i prawdę powiedziawszy, wypadałoby zdyscyplinować trochę rodziców, ale z tego co wiem, jest to niemożliwe. Koło się zamyka. Być może jedynym ratunkiem byłoby jakieś spotkanie pojednawcze. Spróbuję takowe zorganizować, ale nie ręczę za efekt – powiedział J. Plęs.
MG