Ten ciernisty krzew doskonale nadaje się do tworzenia żywopłotów i w takiej formie można go spotkać najczęściej –- zarówno w przydomowych ogródkach, jak i przestrzeni miejskiej. Poznaj tajniki uprawy berberysu!
Berberys zwyczajny to pospolita roślina, którą można spotkać w naturze na terenie całej Europy. Rośnie na miedzach, słonecznych zboczach górskich, w przydrożnych zaroślach czy obrzeżach lasów i zagajników. Osiąga wysokość około 2 metrów, a jego gęste gałązki są pokryte cierniami i drobnymi zielonymi listkami. Kwitnie w maju i czerwcu –- wytwarza charakterystyczne, przyjemnie pachnące, żółto-brązowe kwiaty zebrane w zwisające grona. Owocuje jesienią. Podłużne, czerwone jagody są surowcem leczniczym i pożywieniem dla okolicznego ptactwa. Utrzymują się na gałązkach również zimą, kiedy krzew traci liście, co stanowi jego dodatkowy walor dekoracyjny.
Berberysy nie mają dużych wymagań. Najlepiej czują się na stanowiskach słonecznych, na żyznych i wapiennych glebach gliniastych. Są odporne na mrozy, dlatego doskonale sprawdzą się w naszym klimacie.
Formowanie i przycinanie im nie straszne, dlatego berberysy doskonale nadają się na żywopłoty. Ale nie tylko. Ze względu na dekoracyjny pokrój sprawdzają się jako solitery. Prezentują się doskonale również w towarzystwie: iglaków, bylin i, innych krzewów. Mogą być malowniczym tłem dla roślin ozdobnych, takich jak róże czy hortensje.
Ze względu na ekspansywny system korzeniowy berberysów nie należy sadzić w sąsiedztwie drzew i krzewów owocowych. Ponadto wykazano związek tych roślin z występowaniem choroby grzybowej zbóż – rdzy źdźbłowej, dlatego nie powinno się ich sadzić w pobliżu pól uprawnych.
am
Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.
Komentarze mogą dodawać tylko zalogowani użytkownicy.
Komentarze