Józef Rybczyński uhonorował gen. Borutę-Spiechowicza

Chciał zdążyć na 129. rocznicę urodzin gen. Boruty-Spiechowicza. Nie udało się, bo wykonawca popełnił błąd i musiał zrealizować reklamację. Józef Rybczyński, który wśród przemyślan może być kojarzony z kolekcjami poświęconymi kardynałowi Karolowi Wojtyle – Ojcu św. Janowi Pawłowi II, tym razem zadbał, by nie zginęła pamięć o kawalerze Orderu Virtutti Militari – gen. Mieczysławie Borucie-Spiechowiczu.

Skąd pomysł na uhonorowanie akurat tego człowieka? Otóż kamienica przy ul. Żeromskiego, znana również pod nazwą Willa „Zofiówka”, nie tylko zdobi przemyskie Zasanie.

Jest również miejscem, w którym w latach 1936 – 1939 mieszkał gen. Boruta-Spiechowicz. Co więcej, pan Józef zajmuje dokładnie to samo mieszkanie, co generał. Czuł zatem potrzebę przypomnienia społeczeństwu o jego postaci i zasługach.

We współpracy z Pocztą Polską SA oddział w Lublinie stworzył[paywall] arkusik ze znaczkami ukazującymi kolejno: postać generała, moment, w którym na Jasnej Górze składa wraz z gen. R. Abrahamem insygnia orderu Virtutti Militari oraz chwilę odsłonięcia tablicy pamiątkowej na ścianie Willi „Zofiówka” w Przemyślu.

Nakład arkusika jest na tyle niewielki, że kolekcjonerzy i miłośnicy powinni się spieszyć.

Jak poinformował pomysłodawca Józef Rybczyński, można go jeszcze zamówić w sklepiku filatelistycznym na ul. 3 Maja.

Nakład arkusika jest na tyle niewielki, że kolekcjonerzy i miłośnicy powinni się spieszyć. Jak poinformował pomysłodawca Józef Rybczyński, można go jeszcze zamówić w sklepiku filatelistycznym na ul. 3 Maja.

Ludwik Mieczysław Spiechowicz-Boruta (ps. Kopa, Morawski) urodził się 20 lutego 1894 roku w Rzeszowie, jako 15. dziecko Stanisława i Anieli z Zatorskich. Od najmłodszych lat ciągnęło go do munduru – najpierw związał się z polskim ruchem skautowym, następnie ukończył kurs podoficerski.

W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich, gdzie sukcesywnie awansował. Po tym, jak zbiegł z niewoli niemieckiej[paywall], działał w Polskiej Organizacji Wojskowej na terenie Ukrainy, a od listopada 1918 roku służył w odrodzonym Wojsku Polskim. 

Brał udział m.in. w obronie Lwowa i dzielnie walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Za udział w bitwie pod Grannem otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari.

12 października 1934 roku objął dowództwo 22 Dywizji Piechoty Górskiej w Przemyślu. Podczas wojny obronnej w 1939 roku dowodził Grupą Operacyjną „Bielsko”, znaną również pod nazwą GO „Boruta”. Został aresztowany przez NKWD w listopadzie 1940 roku, a po zwolnieniu z więzienia w sierpniu 1941 roku objął dowództwo nad 5 Wileńską Dywizją Piechoty.

W grudniu 1945 roku został przyjęty w szeregi Ludowego Wojska Polskiego. Do lipca 1946 pełnił funkcję zastępcy szefa Departamentu Piechoty i Kawalerii w Ministerstwie Obrony Narodowej.

W lipcu 1946 roku skierował prośbę o przeniesienie do rezerwy i w stan spoczynku. Od 1964 roku mieszkał w Zakopanem, gdzie prowadził działalność kombatancką, zajmował się sprawami swoich byłych żołnierzy, odznaczeniami i opieką nad żołnierskimi grobami.

Zmarł13 października 1985 roku i został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem.

fot.Monika Rusinek
Józef Rybczyński dotarł do wielu ciekawostek z życia nie tylko św. Jana Pawła II, ale i gen. Mieczysława Boruty-Spiechowicza. Ponoć pewnego dnia, generał zdecydował się wjechać konno do swojego mieszkania na pierwszym piętrze przemyskiej willi „Zofiówka”.

fot.Monika Rusinek
Tablica na willi „Zofiówka” ku pamięci gen. Boruty-Spiechowicza.