Każdy swoje na sumieniu ma

Kiedy podczas jednego ze spotkań sołeckich w odpowiedzi na skargę przedstawiciela szarego ludu o odebranie, czy może niewykonanie jakiegoś projektu, padła odpowiedź przedstawiciela wysokiej władzy: „czy pan mnie, panie Kowalski, przy tej robocie widział?”, oburzyłem się.

Poraziła mnie arogancja autora tych słów. Oto zwykły człowiek ma drobny życiowy problem, a zamiast zrozumienia, dostaje drwiącą odzywkę. Na chłodno te słowa wybrzmiewają mi jednak inaczej. Dała mi do myślenia  nasza tendencja do robienia z samorządowców treningowych worków. Starosta, wójt, burmistrz to zawsze wygodny cel. Można go obarczyć każdym złem. Od brudnego chodnika po sprowadzenie w sąsiedztwo zakładu, którego wyziewy powodują raka. Ale czy to przypadkiem nie za daleko? Bynajmniej nie staram się ludzi władzy wybielać. Każdy swoje na sumieniu ma. Problem w tym, że pomiędzy zacisznymi gabinetami wysokich władz a brudną robotą jest milion okazji, żeby zareagować. Bo to nie starosta, wójt czy burmistrz są danej sprawy najbliżej. Pewnie w niektórych przypadkach nawet nie mają świadomości, kto w swej bezrefelksyjności kręci na nich bat. Tak sobie myślę, że może gdyby zwykły szary lud nie zostawiał starych wersalek w środku lasu, wójt jeden z drugim nie musiałby odpierać zarzutu, że chcąc oszczędzić, te wersalki zakopuje. Że gdyby zwykły szary lud ruszyło sumienie, kiedy wiózł krzyże, by utwardzić nimi drogę, wójt jeden z drugim nie musiałby się pocić, odpierając zarzut świętokradztwa. Że gdyby szary lud głośno pytał, co się buduje na pastwiskach za jego miedzą, to i wójt jeden z drugim byłby mniej pewny swych działań, a i ludowi mniej może by śmierdziało w sąsiedztwie. Coraz częściej dochodzę do wniosku, że grzeszki tam na górze są lustrzanym odbiciem tego, co powoduje nami tu na dole, a ciosy kierowane pod adresem władz są wygodnym alibi dla własnej bezczynności.