Kto sika na Piłsudskiego

Od kiedy na przemyskim Rynku dostojnie siedzi na skrzyni Szwejk, nie milkną uczone dysputy: dobrze to, czy raczej wręcz przeciwnie, aby najgłośniejszy bohater powieści Jaroslava Haška był jedną z głównych atrakcji szacownego grodu. Ponad tysiąc lat tradycji, a tu idiota z mosiądzu niezmiennie wabi przybyszów.

To musi boleć, bo nieopodal, przy ulicy Wodnej, stoi marszałek Józef Piłsudski, a pies z kulawą nogą się nim nie interesuje. Chociaż nie, i w tym problem: pomnik marszałka zdaniem jednego z naszych czytelników zaciekawia głównie bezpańskie pieski, które nie wiedzieć czemu polubiły spiżowe upamiętnienie naszego wodza sikając na nie niemiłosiernie. No, ale one nie znają historii, bo gdyby znały, na pewno sikałyby na Czecha, a nie Polaka, chociaż jakby tu powiedzieć oględnie: o mocnym korzeniu litewskim. Na dokładkę rozumiejącego (przynajmniej przez jakiś czas) ukraińskie aspiracje do autonomii po 1918. Zwolennicy przeniesienia marszałka Piłsudskiego w bardziej eksponowanie miejsce zakładają, że sam fakt wyeksponowania rozstrzygnie kwestię szacunku. Otóż moim zdaniem nie. Dla turystów z całego świata rozpoznawalny jest bardziej Szwejk niż nasz bohater narodowy. Szacunek nie jest uwarunkowany miejscem, a raczej edukacją historyczną. Marszałek Piłsudski znany był z rubasznego poczucia humoru i na pewno wolał szczere siusianie, niż czcze gadanie. I w tym miejscu spotyka się wielka literatura Haszka z twórcą polskiej państwowości.