Marcin Hamielec laureatem laureatem Olimpiady Wiedzy o Polsce i Świecie Współczesnym

Jest bardzo zdolnym uczniem i nie mniej zdolnym młodym sportowcem. Trzeba wiele dyscypliny wewnętrznej, aby osiągnąć to, co jemu udało się do tej pory. Rozmowa z laureatem 56. edycji Olimpiady Wiedzy o Polsce i Świecie Współczesnym, uczniem II klasy I LO w Przemyślu Marcinem Hamielcem, który tuż po świętach wielkanocnych będzie reprezentował swoją szkołę w ogólnopolskim etapie olimpiady historycznej.

Nie po raz pierwszy walczyłeś na arenie ogólnopolskiej...

– To prawda. Trzeci rok z rzędu. W trzeciej klasie gimnazjum i pierwszej liceum zostałem laureatem ogólnopolskiej olimpiady „Losy żołnierza i dzieje oręża polskiego”. W tym roku postanowiłem zmierzyć się z innymi zagadnieniami. Cieszę się niezmiernie, że także udało się mi odnieść sukces.

Trzeba mieć spore zacięcie, by wciąż zgarniać laury.

– Olimpiada z wiedzy o społeczeństwie jest najbardziej rozległą, jeśli chodzi o zakres materiału. Trzeba mieć wiedzę o historii najnowszej, wiedzieć coś o prawie, stosunkach międzynarodowych, polityce, ekonomii czy geografii. Lubię się uczyć, a akuratnie te tematy łatwo mi wchodzą.

Jesteś humanistą?

– Chodzę do klasy matematyczno-geograficznej. Przedmioty humanistyczne, jak chociażby historia czy wiedza o społeczeństwie, to moje hobby. Uczę się ich ponadprogramowo. W stopniu rozszerzonym uczę się przede wszystkim matematyki i geografii.

Ile czasu poświęcasz nauce w ciągu dnia?

– To zależy, na jakim etapie przygotowań do olimpiady jestem. Dwa tygodnie przed olimpiadą z wiedzy o Polsce spędzałem na nauce dwie godziny. Z każdym kolejnym dniem ten czas mi się wydłużał. Trzeba mieć w sobie sporo samozaparcia.

Jaka w tym wszystkim jest rola nauczycieli?

– Chodzi o ukierunkowanie. Wyznaczają drogi, którymi trzeba podążać. Wskazują, z których książek należy korzystać, do jakich materiałów sięgać, żeby nie skończyło się tak, że tydzień siedzę nad jednym zagadnieniem zupełnie niepotrzebnie. Swojemu nauczycielowi historii, panu Mariuszowi Fudale, wiele w tym względzie zawdzięczam. Także fakt, iż umożliwia mi indywidualny tok nauczania. Dzięki temu mogę zaliczać sobie inne przedmioty w innych terminach. To pozwala mi na spokojne przygotowania do etapów centralnych poszczególnych olimpiad.

W twoim wypadku nauka to nie wszystko, bo jesteś bardzo dobrze zapowiadającym się lekkoatletą. Jak to godzisz?

– Wszystko zależy od dobrego planowania. Trzeba być zdyscyplinowanym. Po szkole idę na trening. Potem chwila odpoczynku i czas na naukę. Oczywiście muszę mieć wygospodarowany czas wolny. Staram się przestrzegać planu, bo pewne odstępstwa wszystko zakłócają.