Między fotografią a filozofią samotnie

Anegdotyczne „śpiewać każdy może...” jest widoczne zwłaszcza w dziedzinie fotografii. Obecnie wszystko jest fotografowane i filmowane i kultura globalnej wioski wzmocniona została rodzajem kultury powszechnego panoptikum.

Jak zatem w praktyce oddzielić sztukę fotografii od fotografii, jaką codziennie zapychana jest wirtualna przestrzeń? W przypadku wystawy Jerzego Ślusarza, czynnej[paywall] do połowy sierpnia w Małej Galerii Fotografii działającej w Muzeum Historii Miasta (Rynek 9), już sam tytuł Między fotografią a filozofią samotnie prowokuje do zastanowienia się, co jest sztuką.

Ambicją wielu artystów jest stworzenie relacji między dziełem a odbiorcą. Jerzy Ślusarz wybrał taki gatunek fotografii, który wcale nie ułatwia nawiązanie takiego dialogu. Jego zdjęć nie da się w prosty sposób opowiedzieć.

Są one na tyle niedookreślone, że najłatwiej odwoływać się do ich malarskości, ze wskazaniem na abstrakcjonizm, choć tak naprawdę to jak najbardziej realistyczne fotografie, tyle że są dokumentem nie tyle rzeczywistości, co stanu ducha artysty.

Autor świadomie kreuje wybrany fragment rzeczywistości do rangi obrazu, jako bytu samoistnego i oddaje go pod osąd odbiorcy. Gdyby J. Ślusarz pokazał swoje prace czterdzieści lat temu, pewnie znalazłby się w awangardzie polskiej fotografii.

Dzisiaj, kiedy „wszystko już było”, tamta awangarda jest historią, co wcale nie znaczy, że jego prace straciły sens. Ich wartość oprócz dekoracyjności polega na tym, że autor powiększając sfotografowane w skali makro krople rosy osiadłe na foli, w jaką opakowane są materiały budowlane, namawia do innego spojrzenia na otaczającą nas rzeczywistość.

Do wyhamowania codziennego pędu i chwili refleksji nad tym, co gubimy po drodze do celu i to cała filozofia. Natomiast samotność towarzyszy artyście podczas tworzenia, kiedy dopiero powstaje dzieło, tak jak poecie, kiedy pisze wiersz.

fot.Jacek Szwic
Jedna z prac Jerzego Ślusarza.