Nasze miasta w rankingu biedy

Od dłuższego czasu coś mi nie pasowało w oficjalnych informacjach, dotyczących kondycji finansowej największych miast z naszego regionu. Z jednej strony władze samorządowe Przemyśla, Jarosławia, Przeworska, dwoją się i troją, aby nie siać defetyzmu ekonomicznego.

Próbują pozytywnie nastrajać mieszkańców, porcjując im co rusz informacje o pieniądzach na drogi, szpitale, instytucje miejskie. Nawet jak pod koniec roku coś zaskrzeczy, komuś czegoś zabraknie (na przykład nauczycielom), to tam się przesunie, ówdzie przyklepie. Byleby budżet domknąć, choćby kolanem. Dotychczas ulegałem złudzeniu, że przed lokalną niemocą najlepiej broni się Jarosław. Prężnie działające instytucje, sporo inicjatyw gospodarczych, energetyczna pani poseł Anna Schmidt-Rodziewicz, wszechobecno-wszędobylski poseł Mieczysław Kasprzak, jowialny burmistrz Waldemar Paluch, zawadiacki starosta Wiesław Chrzan oraz Matuzalem wśród wójtów: wójt Roman Kałamarz tworzą (przynajmniej medialnie) bardzo mocną ekipę. A tu masz, w Jarosławiu nędza jak wszędzie. Jedenaste miejsce w rankingu Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania Polskiej Akademii Nauk, który po raz kolejny opracował listę miast o największym nasileniu problemów społeczno-gospodarczych. I niczym się tego nie da zagadać, ani przesłonić, ani przysypać świeżo skoszoną mową-trawą.

Przemyśl z niemocą zmaga się co najmniej od dwóch dekad. Więc piąte miejsce w niechlubnym rankingu to żadna nowość. Odebranie miastu nad Sanem statusu wojewódzkiego rozpoczęło jego błyskawiczny zjazd ekonomiczny. Końca tendencji nie widać. Czy można było zrobić coś więcej, niż zarządzać galopującą biedą?

Na to pytanie powinni sobie odpowiedzieć nasi włodarze. Przede wszystkim prezydent Robert Choma, radni miejscy i parlamentarzyści od lewa do prawa.

Przeworsk w rankingu zajmuje 115 miejsce. Lepiej, ale czy dobrze?
Czy odbijemy się kiedyś od ściany wschodniej czas pokaże.