Niewidomy nie znaczy niewidzialny [zdjęcia]

Dlaczego z 16 zaproszonych na konferencję Polskiego Związku Niewidomych przedstawicieli władz lokalnych, jednostek budżetowych i spółek miasta pojawiło się tylko trzech? Czy pozostali naprawdę wiedzą wszystko o problemach niewidomych mieszkających w Przemyślu i barierach architektonicznych, z którymi się zmagają?

W Przemyślu jest kilkaset osób niepełnosprawnych wzrokowo. 270 z nich należy do przemyskiego koła Polskiego Związku Niewidomych. Tam uczą się radzić sobie z niepełnosprawnością, przełamują lęki i trudności, doskonalą umiejętności i się rozwijają. Podczas przemyskiej konferencji „Niewidomi są wśród nas” rozmawiano o edukacji i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością wzrokową, a także o trudnościach, jakie napotykają oni w przestrzeni miejskiej.

Małe wielkie bariery

Uczą się życia w ciemności

Edukacja osób niewidomych i niedowidzących to kolejne ważne zagadnienie, o którym rozmawiano na spotkaniu. Edukacja dzieci składa się z dwóch części, zwykłej nauki szkolnej oraz dodatkowych lekcji rewalidacyjnych, mających na celu ćwiczenie „resztek wzroku”,  jeśli takowe są. Kiedyś panował pogląd, że nie wolno „resztek” nadwerężać. Dziś wiadomo, że powinno się je ćwiczyć, ponieważ systematyczna praca w tym zakresie może znacznie usprawnić funkcjonowanie człowieka. By się przekonać, jak wygląda taka lekcja, wybraliśmy się do Zespołu Szkół z Oddziałami Integracyjnymi w Przemyślu, gdzie poznaliśmy Paulę oraz

Joannę Demko, która prowadzi w ZSzOI tego typu zajęcia.

Paula ma 9 lat i niedowidzi od urodzenia. Siedzi w pierwszej ławce, do czytania z książek potrzebuje specjalnego powiększalnika, pisze czerwonym długopisem. Dziewczynka jest umysłem ścisłym, jej ulubione przedmioty to matematyka i przyroda. – To bardzo bystra dziewczynka i dobrze się z nią pracuje – mówi Joanna Demko. Dzieci z niepełnosprawnością wzrokową różnią się od siebie i dlatego do każdego trzeba podchodzić indywidualnie. Istotną różnicą jest wiek, w jakim dziecko utraciło zdolność widzenia oraz skala niepełnosprawności. Od tych dwóch rzeczy zależy sposób, w jaki trzeba z dzieckiem pracować. – To między innymi od tych czynników zależy ich wyobraźnia i sposób, w jaki ją budują – dodaje J. Demko.

Edukacja i rehabilitacja dotyczą nie tylko dzieci. Osoby dorosłe także biorą udział w licznych zajęciach edukacyjnych, kulturalnych i sportowych. Uprawiają: strzelectwo, tenis stołowy (show down), kolarstwo, kajakarstwo, grają w kręgle klasyczne i bowling, a także szachy i warcaby. We wszystkich tych dyscyplinach członkowie przemyskiego klubu „Podkarpacie” odnoszą sukcesy, także na krajowym szczeblu.

– Niewidomy nie znaczy niewidzialny – podkreślają uparcie osoby niepełnosprawne wzrokowo.