O tajemnicach szopki opowiada ojciec Rafał

W wielu domach, gdzieś na pawlaczach, czy w szafach przez cały rok leżą pudełka, a w nich dzieciątko Jezus, Józef i Maria, żłobek i jakaś resztka zeszłorocznego sianka. Kiedy nadchodzą święta, wyciągamy pudełka z szopką, odkurzamy figury i ustawiamy pod choinką, albo w innym eksponowanym miejscu. Tak nakazuje tradycja, którą staramy się kultywować. Jednak szopka w tradycji chrześcijańskiej to nie tylko świąteczna dekoracja i właśnie o tym opowiada franciszkanin, ojciec Rafał Antoszczuk.

Szopka szopce nierówna

Od tamtego czasu tradycja szopek sirozwija ę, przybierają one różne formy. To już nie grota, a stajenka czy wiejska chata. Dzisiaj w szopkach pojawiają się różne elementy zaczerpnięte nie z religii a z codziennego życia, na przykład symbole patriotyczne. W Polsce szczególnie występowały one w czasach zaborów. Wtedy w szopkach pojawiały się postacie polskich żołnierzy i powstańców. Również dzisiaj oprócz historii z Betlejem często przewija się historia Polski. Na przykład w Niepokalanowie franciszkanie mają piękną szopkę, tak zwaną panoramę tysiąclecia. Widać, że jest mnóstwo pomysłów na przedstawienie tajemnicy przyjścia Pana Jezusa na świat, tak jak również wiele pomysłów na przybliżanie naszej historii. Szopka uzmysławia nam, że oto Bóg pojawił się pod postacią człowieka, by żyć i cierpieć jak człowiek, po to, żeby pokazać nam wielką miłość i żebyśmy czerpali odwagę z jego miłosierdzia. 

Co rok inna szopka

Zrobić dobrą szopkę to sztuka, jestem przeciwnikiem ich powielania, bo co roku powinny mieć inne przesłanie. Pochodzę z Włocławka i nigdy nie zapomnę szopki urządzonej w samochodzie, z którego wyciągnięto księdza Jerzego Popiełuszkę. Dzieciątko leżące w bagażniku – to było naprawdę niesamowite. W Przemyślu od kilku lat przed naszym kościołem, w dzień Wigilii i w święta jest żywa szopka, w której występują ludzie i zwierzęta. I co roku zawsze stoją przed nią ludzie. Jestem ciekaw, jak w tym roku będą wyglądały szopki, bo na świecie rozpoczął się Rok Miłosierdzia, a w Polce jubileusz chrztu Polski – kończy ojciec Rafał, który zapytany, ile szopek w swoim zakonnym życiu wybudował, odparł, że dokładnie nie pamięta, ale na pewno kilkadziesiąt.