Obiekty w galerii

GSW funkcjonująca w mieście od 1976 roku (dawniej jako BWA) przeciętnemu mieszańcowi kojarzy się przede wszystkim z malarstwem, gdyż akurat ten gatunek sztuki jest najczęściej eksponowany i przez to znany. Tymczasem sztuka współczesna ciągle ewoluuje i wykorzystuje coraz to nowe środki wyrazu. Jednymi z nich są obiekty, czyli trójwymiarowe autorskie twory, często będącego rozszerzeniem tradycyjnej rzeźby. Mogą być wykonane z najróżniejszych materiałów, niekoniecznie szlachetnych, i niekoniecznie trwałych. Nie muszą się też odwoływać do przestrzeni w sposób tradycyjny i prowokować pytania, „co autor miał na myśli?”. W autorskim tekście o swojej sztuce Jarzy Grochowski napisał „Artysta tworzy świadomie i zarazem nieświadomie, sens jego dzieła nie jest dla niego do końca zrozumiały, jak również dla odbiorcy. Dlatego prawdziwe dzieło sztuki niesie w sobie nieskończone możliwości interpretacji, a idea określa wartość dzieła. (…) Widzę duże podobieństwo w ocenie między artystą a chirurgiem. Jeśli szukamy dobrego chirurga, to tylko takiego, który sam, własnymi rękami „wyczarowuje” operację, a w ciele pacjenta zawarta będzie jego „dusza”. Dobry chirurg to nie genialny teoretyk, ale ktoś umiejętnie władający swoimi rękami pod dyktando rozumu. Czyż dzieło artysty nie powstaje w podobny sposób?”.

Zachęcam do obejrzenia tej, niełatwej w odbiorze wystawy i próby własnej interpretacji eksponowanych na niej obiektów.

J.S

Jerzy Grochocki.

Jerzy Grochocki urodził się w 1931 roku. Ukończył Wydział Architektury na Politechnice Warszawskiej w 1957 roku, a następnie Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie w 1963 roku. Brał udział w ok. 100 wystawach indywidualnych i grupowych, a jego prace znajdują się w muzeach i prywatnych kolekcjach w krajach Europy i w Stanach Zjednoczonych. Jest założycielem grupy malarskiej „Grupa7”, której wystawy odbyły się w Warszawie (1967) oraz w Herning i Archus (1968). Na przestrzeni lat inspirował się różnymi nurtami. Zaraz po studiach stworzył cykle obrazów: „Pejzaże”, „Martwe Natury”, „Kompozycje Figuratywne” oraz „Impresje”. Następnie artysta zwrócił się w swojej twórczości w stronę konstruktywizmu. W 1977 roku, na „Kongresie Tekstu Wizualnego” w Warszawie, zaprezentował swój swoisty język wizualny, który był efektem analizy koloru, przestrzeni i płaszczyzny obrazu. W latach 1978-84 był związany z ruchem Sztuki Systemu w Europie i

z jego grupami artystycznymi. W tym czasie utworzył matematyczne ciągi liczbowe, które stały się inspiracją dla wielu jego kompozycji. Tworzył także fotomontaże, collage z przypadkowych form oraz modularne obiekty przestrzenne. Od 1984 roku mieszka i tworzy w USA.