Od zera do bohatera

Karierę w zasadzie może zrobić każdy. Szkoda, że do rzadkości należy jej zależność od inteligencji. W większości przypadków determinuje ją poziom bezczelności, cwaniactwa, obłudy, wyrafinowania, kombinatorstwa itp. Słowem: znacznie większe szanse na powodzenie, kiedy ma się twardą dupę i giętki kark.

Miejsca by zabrakło, gdyby chcieć wymienić wszystkie branże czy dziedziny życia, w których można karierę zrobić. Biznesy, interesy, film, moda, sport, polityka…

Z biznesami często bywa tak, że trzeba mieć do nich głowę. Ale o dziwo – i jakież to niesprawiedliwe – jest multum przykładów, że lepiej wychodzi ten, kto ledwo zdał maturę czy w ogóle edukację zakończył na ośmiu klasach, niż ten, który ma doktoraty czy profesury. Znacznie lepiej wychodzi ten, który zaczynał od choćby nielegalnego przemytu papierosów, niż ten, który pilnie studiował dzieła filozofów czy wielkich humanistów. Lepiej wychodzi ten, który zaczynał jak choćby w słynnych historiach o mafii. Kiedy zwykły pucybut rósł w hierarchii, by dojść do miana „capo di tutti cappi”, czyli szefa wszystkich szefów. Ot, takie kariery od zera do bohatera, że z buraka można zrobić „szlachcica”. Ileż takich przykładów można podać!

Są jednak wyjątki. Dajmy na to taki Robert Lewandowski. Karierę z futbolem zaczynał w Delcie Warszawa, szerszej publice pokazał się w Zniczu Pruszków, ale skauci Legii Warszawa kompletnie się na nim nie poznali. Wszystko co osiągnął, zawdzięcza tylko i wyłącznie sobie. Tytanicznej pracy, drakońskim wyrzeczeniom. Teraz kasuje miliony, dla wielu jest najlepszym piłkarzem na świecie, opływa w luksusach. Należy mu się!

Jak wskazują badania, najtwardszą dupę i najbardziej giętki kark trzeba mieć w polityce. Na każdym jej poziomie. W świecie, gdzie uczciwość jest ogromnym deficytem. Gdzie prowadzone są tak brudne, niecne i bezkompromisowe gierki, że na samą myśl zbiera się na wymioty. I pomyśleć, że systematycznie ci obłudnicy i ignoranci dostają na to przyzwolenie zwykłych obywateli.

Przykładów na globalnym czy krajowym podwórku można mnożyć. Nie chce mi się wymieniać z imienia i nazwiska, by specjalnie kogoś nie wyróżniać. Przykłady są i na lokalnych politycznych podwórkach, kiedy kariera od zera do bohatera cieszy się niesłabnącą estymą. Też mi się nie chce wymieniać. Sami sobie, Drodzy Czytelnicy, poszukajcie…