Pożegnanie wyjątkowego kapłana [ZDJĘCIA]

W poniedziałek, 22 kwietnia, w Krasiczynie kilkaset osób żegnało Stanisława Bartmińskiego, wieloletniego proboszcza tamtejszej parafii, który w wieku 87 lat, po długiej chorobie, zmarł 18 kwietnia w przemyskim szpitalu.

Uroczystości żałobne rozpoczęły się mszą w kościele pw. św. Marcina, którą koncelebrował arcybiskup senior Józef Michalik. Witając przybyłych, arcybiskup podkreślił, że żegnamy wyjątkowego kapłana, działacza niepodległościowego, społecznika zaangażowanego w życie parafii, orędownika pojednania trzech wyznań, zasłużonego dla kultury i kościoła autora kilku książek, pierwowzór bohatera bardzo popularnego serialu Telewizji Polskiej „Plebania”.

Na pożegnanie księdza Stanisława przybyli: mieszkańcy parafii, delegacja NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność”, przedstawiciele władz samorządowych i lokalnych organizacji, młodzież szkolna, ekipa twórców serialu „Plebania”, znajomi i przyjaciele, których ksiądz Stanisław miał  naprawdę bardzo dużo, rodzinę reprezentował brat księdza Jan Bartmiński.

Ksiądz proboszcz Sławomir Nowak przypomniał sylwetkę zmarłego, opowiadał, jak się poznali, kiedy objął parafię i jak budowała się ich przyjaźń. Bardzo ciepło o zmarłym mówił dyrektor szkoły Marek Kuźmiek. Ksiądz senior  Aleksander Radoń (z rocznika ks. Bartmińskiego w seminarium) przypomniał szalone na pozór pomysły księdza Bartmińskiego, które udało mu się zrealizować, jak na przykład budowa mostu wiszącego, oczyszczalni ścieków czy wydawanie gazetki parafialnej „Wieści Krasiczyńskie”.

Ksiądz z „Plebanii”

Przez wiele lat ogromną popularnością cieszył się telewizyjny serial „Plebania”. Włodzimierz Matuszak w imieniu całej ekipy realizatorskiej, żegnając zmarłego, powiedział: – Stachu, podarowałeś nam, filmowcom – producentom, scenarzystom, reżyserom, aktorom, ale przede wszystkim naszym widzom swoje życie i kapłańskie doświadczenia. Dzięki Tobie opowiadaliśmy historie, w których odnajdowały się miliony Polaków. Pokazywaliśmy i tych umiejących podejmować dobre decyzje, i tych błądzących. Pokazywaliśmy Twoich parafian. Dzięki Tobie były to historie prawdziwe. Więcej w nich było pytań, niż pewności. W życiu i w scenariuszach dawałeś ludziom prawo do wątpliwości i pytań. Potrafiłeś rozłożyć ręce, mówiąc „tego nie wiem” albo „tego nie jestem pewien”. To ogromna wartość w świecie, w którym panoszy się wirus „oczywistej oczywistości”. Umiałeś wykpić niszczącą dewocję i kłamstwa hipokrytów przebranych w piórka „prawdziwych obrońców wiary”. Nie godziłeś się jednak na wszystko. Jednoznacznie oddzielałeś dobro od zła, ziarno od plew. Czasem nie umieliśmy wyjść poza swoje uprzedzenia – wtedy, podobnie jak ksiądz Tischner, żartem i ironią, również autoironią, rozbrajałeś zacietrzewienie i studziłeś nadmierną temperaturę dyskusji. Zawsze jednak szanowałeś odmienność poglądów i zachowań, przeciwstawiając się nietolerancji i wszelkim ekstremizmom. A nie było to takie proste. Nasz serial rozpoczęliśmy w trudnych czasach. Wciąż jeszcze widoczne były ślady mentalności z czasów komunizmu, a codzienne niedostatki były doświadczeniem większości widzów. Mimo to podjąłeś ryzyko zaufania nam w świecie podejrzliwości. Nie zawsze patrzono życzliwie na Twoją współpracę z nami i naszą współpracę z Tobą, ale cierpliwie to znosiłeś. Widzieliśmy, że jest Ci trudno, nigdy jednak się nie skarżyłeś. Byłeś lojalny i wobec swego kapłańskiego stanu i wobec serialowego zadania, którego się podjąłeś. Opłaciło się. Przez kilkanaście lat byliśmy obecni w polskich domach, nie tylko tych małomiasteczkowych i wiejskich, jak próbowano umniejszać nasz wspólny sukces, również inteligenckich i wielkomiejskich. Kościół, który propagowałeś, nie miał nic wspólnego z „oblężoną twierdzą” – był otwartym kościołem porozumienia i szacunku. Szacunku wobec społeczności, dla której przez kilkadziesiąt lat byłeś duchowym przewodnikiem. Szacunku wobec prawosławnych sąsiadów i szacunku wobec żydowskich „starszych braci w wierze”. „Plebania” była naszą wspólną przygodą i dla wielu z nas spełnieniem tęsknoty za życzliwym, przyjaznym i skromnym obliczem kościoła i jego pasterzy. Dziękujemy Ci za kilkanaście lat współpracy oraz przyjaźni – powiedział.

Na koniec głos zabrał brat zmarłego Jan Bartmiński, przypominając o wydawniczych dokonaniach brata oraz o losach ich rodziny, która zmuszona była do uchodźstwa, o czym ksiądz Stanisław pisał w jednej ze swoich książek poświęconej historii rodziny.

Pogrzeb

Po mszy księża, jak to jest w miejscowej tradycji, okrążyli kościół, niosąc trumnę z ciałem zmarłego, po czym długi na kilkaset metrów kondukt przeszedł na cmentarz w Śliwnicy, na którym spoczął ksiądz Stanisław Bartmiński.

Jacek Szwic