Przejście przez dworzec to „ścieżka zdrowia”. Potrzebne są ruchome schody

– To swoista ścieżka zdrowia – tak pochodzący z naszych okolic Marek Skulimowski, prezes Fundacji Kościuszkowskiej opisuje trudności pasażerów, korzystających z pociągów na Ukrainę. Problem dotyka nie tylko podróżnych ze wschodu, ale i turystów z Polski i Europy Zachodniej.

M. Skulimowski urodził się w Lubaczowie, skończył szkołę średnią w Przemyślu i tu przez kilka lat pracował. Od 2001 r. na stałe mieszka i pracuje w Stanach Zjednoczonych. Był m.in. konsulem w polskiej ambasadzie, a później kierował amerykańskim oddziałem firmy Inglot. Od kilku lat szefuje Fundacji Kościuszkowskiej – największej organizacji polonijnej na świecie. 

– Od czasu do czasu zdarza mi się pojechać do Lwowa pociągiem relacji Przemyśl – Kijów. Ostatnio, na swoje nieszczęście, zrobiłem to z walizką. To, co się dzieje na peronie, to swoista ścieżka zdrowia – mówi[paywall] Marek Skulimowski.

W górę, w dół i znów w górę

– Z ulicy schodzi się po schodach w dół do tunelu. Walizki są za wąskie, żeby się zmieścić na pochylniach, więc trzeba je nieść w rękach. Następnie po schodach wchodzimy do góry na peron trzeci, znowu się schodzi na dół do kolejnego tunelu i po chwili wychodzi się po schodach na peron czwarty, na którym znajduje się szeroki tor i stoją pociągi kursujące na Ukrainę – opowiada M. Skulimowski.

Na peronie znajdują się windy, ale są nieczynne. Zdaniem prezesa Fundacji Kościuszkowskiej taka sytuacja jest żenująca, bo przemyski dworzec jest pierwszym obiektem, z jakim podróżni ze wschodu spotykają w Polsce i Unii Europejskiej. Co istotne, złego wrażenia nie odnoszą tylko Ukraińcy, ale także Polacy i obcokrajowcy z zachodu, którzy chcą się wybrać na Ukrainę.

– 70 procent podróżnych ma ciężkie walizki i ciągnie je po tych schodach. Żal się ich robi, zwłaszcza kobiet, które muszą je dźwigać. Sam się namęczyłem, a jeszcze trochę siły mam – przyznaje. – Jest mi wstyd, że tak witamy ludzi w Polsce i w Przemyślu. Urodziłem się w Lubaczowie, w Przemyślu spędziłem osiem lat, często odwiedzam te miasta i są mi bliskie – dodaje. Według M. Skulimowskiego najlepszym rozwiązaniem byłyby ruchome schody, bo tylko one mogą faktycznie upłynnić ruch.

Nic się nie zmieni

– Windy przewidziane są do remontu – mówi Katarzyna Grzduk z wydziału prasowego PKP. Jej dalsza odpowiedź wskazuje, że kolej zupełnie nie rozumie opisanego problemu. – Obecnie na peronach 1 – 3 oraz przy wejściu do przejścia podziemnego po obu stronach stacji pasażerowie mogą korzystać z platform przyschodowych. Na perony 4 i 5 prowadzi dodatkowo przejście w poziomie szyn dla osób z niepełnosprawnością (z asystą pracownika PLK). Podróżni np. z dużym bagażem mogą korzystać z zamontowanych na schodach prowadnic, które ułatwiają poruszanie się w obrębie stacji. Do czasu wyremontowania wind, podróżnym korzystającym z peronów 4 i 5 zostało udostępnione również przejście do ul. Czarnieckiego (do przejścia podziemnego w kierunku miasta i dworca) – opisuje K. Grzduk.

Rzecz w tym, że platformy dla osób niepełnosprawnych w tym przypadku nie pomogą, bo ludziom potrzeba umożliwić szybkie przedostanie się z jednego peronu na drugi. Często bowiem podróżni przesiadają się w następny pociąg, odjeżdżający z innego peronu. Na przejście mają zaledwie kilka – kilkanaście minut.