Tak jak w filmie

Na pewno każdy z nas widział kiedyś taki film: w odseparowanym od świata miejscu żyją ludzie, którzy w swoim przekonaniu zostali wybrani przez jakiś Wyższy Byt spośród całej ludzkości. Głęboko wierzą, że to tylko oni znają prawdę, tylko oni wiedzą, jak żyć i tylko oni – w nagrodę – zostaną w przyszłości zbawieni. Z lękiem i niechęcią patrzą na ewentualnych obcych, którzy zbłądzą do ich idealnego świata, gdyż boją się, że zniszczą oni moralną czystość sekty.

W takim filmie fabuła często dotyczy losów jednostki, która się nie godzi na taki system. Zaczyna zadawać niewygodne pytania, zachowywać się inaczej niż inni, interesować się światem zewnętrznym. Od tego zaczyna się konflikt, często prowadzący do tragedii.

Każdy z nas mógłby podać pewnie kilka tytułów podobnych filmów czy seriali. Są wśród nich lepsze i gorsze, ale wszystkie opierają są na podobnym założeniu: że żaden widz przy zdrowych zmysłach nie chciałby w takim miejscu żyć. Że to po prostu „horror” albo „thriller”. 

Fajnie się takie filmy ogląda, wiedząc, że to tylko fikcja. Gorzej, kiedy okazuje się, że według takiej fabuły biegnie nasze życie. Że po prostu pewnego dnia budzimy się w świecie, w którym śpiewak jest potępiany moralnie przez „starszych” za fryzurę i strój (a nie za swój śpiew), w którym grajek staje przed sądem za obrazę uczuć ważnych ludzi (choć ci go nigdy nie słyszeli), w którym medyk nie może leczyć pewnych chorób, bo członkowie „rady starszych” po prostu nie wierzą w ich istnienie.

Reguły gatunku filmowego mówią, że taka historia kończy się na dwa sposoby. Pierwszy to taki, gdy jakiś barwny człowiek z zewnątrz (albo niepokorny miejscowy) otwiera oczy mieszkańcom i sprawia, że odrzucają oni rządy „starszych” i wybierają wolność. Drugi sposób polega na tym, że ów gość albo buntownik próbuje coś zmienić, ale społeczność zmanipulowana przez „starszych” mu nie ufa i wypędza go lub unieszkodliwia. Trzeciej opcji w tym gatunku niestety nie ma. Cała różnica między filmem a życiem polega na tym, że jeśli nie podoba się nam film, możemy go wyłączyć. W realnym życiu to jednak, niestety, nie wchodzi w grę.