Trzy pożegnania, dwie Polski, jedna nienawiść

W ubiegłym tygodniu pożegnaliśmy dwie ważne postaci: generała Zbigniewa Ścibor-Rylskiego, legendarnego żołnierza AK, uczestnika powstania warszawskiego i Olgę Aleksandrę Sipowicz Korę, wokalistkę zespołu Maanam. Obok pięknych reakcji przyjaciół, znajomych, fanów na portalach internetowych pojawiły się wpisy typowe dla naszego, rodzimego piekła.

Bo zamiast wspominać zmarłych, ich znaczenie dla polskiej historii w komentarzach internauci dzielili się obserwacjami typu: na pogrzebie generała byli ci i ci, a zabrakło takich i takich. Obecność jednych, nieobecność drugich w naszych realiach od razu nabiera znaczenia politycznego. Podobnie pogrzeb Kory (autorki między innymi takich utworów, jak Kocham cię kochanie moje, A planety szaleją...) stał się pretekstem do tego, aby skomentować, co? Kto i kiedy? Czy powiedział słusznie, czy niesłusznie, a może w ogóle powinien milczeć. I tak dalej, aż do znudzenia. Gdy czytałem te wszystkie brednie, robiło mi się coraz smutniej. Przez całe swoje młodzieńcze życie, uzbrojony w drugoobiegową, czyli bliższą prawdy wersję historyczną, wzrastałem w szacunku dla setek tysięcy ofiar powstania warszawskiego, dla bohaterskich dziewczyn i chłopaków z AK. Im hołd. Rozmowy o sensowności powstania to inna sprawa. Przez długie dziesięciolecia myślałem, że hekatomba Warszawy nas łączy. Myliłem się.
 


Gdy po raz pierwszy usłyszałam Korę i Maanam podajże pod koniec lat siedemdziesiątych ubiegłego stulecia, na festiwalu opolskim w utworze Boskie Buenos, szczęka mi opadła. Zwariowany utwór, kompletnie nieprzystająca do realiów realnego socjalizmu wokalistka i brzmienie zupełnie niepeerelowskie. To był dla fana zachodniego rocka kompletny szok.

Sądziłem, że dobra muzyka to coś, co nas łączy. Myliłem się. Ale zaświeciło mi światełko. W ubiegłym tygodniu w ciszy medialnej odszedł Tomasz Stańko – trębacz, kompozytor, aranżer, lider wielu zespołów, muzyk znany i ceniony nie tylko na polskiej, ale i europejskiej scenie jazzowej. Przyjaciele na krakowskim Rynku nocą zagrali mu Kołysankę Krzysztofa Komedy. Nikt niczego nie komentował.

Może połączy nas jazz?