Wehikuł czasu, czyli 50 lat podróży z ŻP [GALERIA]

Życie Podkarpackie, wcześniej Życie Przemyskie, razem z Państwem wędruje po podkarpackich ścieżkach od 50 lat.

Teren naszego działania

Z wygodnego przyzwyczajenia nadal posługujemy się terminem dawne województwo przemyskie. Ono najlepiej opisuje teren naszego działania i ukazywania się gazety. Chociaż przez te 50 lat różnie kształtowała się mapa administracyjna naszej małej ojczyzny, a na naszych oczach rodziły się coraz to mniejsze małe ojczyzny, to zawsze staraliśmy się być blisko mieszkańców obecnych powiatów: przemyskiego, jarosławskiego, przeworskiego, lubaczowskiego, a w przypadku Dynowa także części powiatu rzeszowskiego. Właśnie dlatego w 1999 roku, po likwidacji województwa przemyskiego, podjęliśmy bodaj jedną z najtrudniejszych decyzji, czyli zmianę tytułu tygodnika z Życia Przemyskiego na Życie Podkarpackie. Niektórzy przemyślanie do dzisiaj nie wybaczyli nam zmiany, ale wybór mieliśmy taki: albo próbujemy pozostać tygodnikiem ponadpowiatowym, albo pozwalamy się zepchnąć do narożnika. W redakcji od zawsze panował sportowy duch, więc zaryzykowaliśmy. Ponadto w Polsce od 1989 roku błyskawicznie (czasem na zasadzie wolnej amerykanki) kształtował się wolny rynek. Dla ogłoszeniodawców możliwość dotarcia do jak najszerszego odbiorcy miała kapitalne znaczenie. I tak po raz kolejny kapitał określił świadomość.

To w tym budynku od 50 lat powstaje ŻP. Przemyśl, Barska 15. Zapraszamy.

Komputery jak krzesło

Kolejne komputery na zawsze odstawiły do lamusa maszyny do pisania. Wysłużone telefony zastąpiły telefony komórkowe. Aparaty fotograficzne, ciemnie z rzutnikami, kuwetami, koreksy do wywoływania klisz mogą obecnie służyć jako rekwizyty muzealne dla szkolnej dziatwy. Komputery stały się czymś tak powszednim, jak biurko, krzesło, stół. Trafiły pod strzechy. I gdy sądziliśmy, że nie spotka nas już żadna niespodzianka, pojawił się internet, multimedia, komunikatory, chmury, facebooki, instagramy. Informatyczne ćmoje-boje zwykłemu zjadaczowi chleba zapierające dech w piersiach. Obieg informacji nabrał szaleńczego tempa. News pojawia się niemalże w realnym czasie zdarzeń.  I tak zaczęła się w redakcji trzecia – i jak na razie ostania – rewolucja. Odbiera ona spokój wszystkim redaktorom na całym świecie, próbującym bronić pozycji gazet papierowych. My też czynimy podobnie, chociaż od kilku lat prowadzimy także bardzo dobrze funkcjonujący portal internetowy, który wraz z środowym wydaniem ŻP stanowi kompendium wiedzy i informacji z regionu.

Widmo rewolucji jednak krąży

Rewolucja była od początku wpisana w historię ŻP. Pierwszy numer ukazał się 8 listopada 1967. Powstał na okoliczność rocznicy rewolucji październikowej. Nasi poprzednicy tworzyli zręby powojennego dziennikarstwa. Na terenie byłego województwa rzeszowskiego z gazet o charakterze regionalno-informacyjnym ukazywały się tylko Nowiny Rzeszowskie. Tak więc przemyskie środowisko kładło podwaliny pod oficjalną działalność dziennikarską w Przemyślu, następnie w regionie. Nie mieli łatwo, ponieważ musieli łączyć uczciwość zawodową z szalejącą cenzurą, dyrektywami partyjnych notabli, wizytami smutnych panów. Ale ŻP stawało się z każdym rokiem gazetą coraz bardziej profesjonalną, przynoszącą bezcenne informacje o życiu społeczności lokalnej. Z Życia mieszkańcy dowiadywali się o budowie nowych osiedli, placów zabaw, zakładów pracy, instytucji kulturalnych. To nasi poprzednicy rozpoczęli wielką podróż w czasie, stawiając pierwsze zdania w kronice życia, Życia Przemyskiego. Za to należą im się słowa uznania i wdzięczności. My przejęliśmy pałeczkę.

Przełomy, przełomy

Od 1989 Życie Przemyskie musiało radzić sobie w nowych, wolnorynkowych warunkach. Z rosnącą konkurencją, z brakiem firm doceniających wartość i znaczenie reklamy w takim nośniku, jakim była gazeta regionalna. W 1990 nowopowstała spółka „Ziemia Przemyska” odkupiła tytuł od Robotniczego Stowarzyszenia Wydawniczego „Prasa, Książka, Ruch”, które za PRL miało monopol na wydawanie prasy. Od tej pory ostra konkurencja i funkcjonowanie na zasadzie być albo nie być na medialnym rynku stało się naszym chlebem powszednim. Obawy o utrzymanie ŻP na rynku okazały się płonne. Przemyśl i inne miasta w regionie przeżywały do końca lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku progres. Padały co prawda pegeery, ale powstało wiele nowych firm – dużych i małych. Uwolniona energia była kołem zamachowym wielu gospodarczych przedsięwzięć.

Szukaliśmy swojej szansy

Życie Przemyskie również szukało swojej szansy. Otwieraliśmy odziały redakcji w największych miastach województwa przemyskiego. Był taki moment, że zbudowaliśmy przyczółek nawet w Rzeszowie, wprawiając w osłupienie mieszkańców podkarpackiej metropolii. Bo jakże to tak: batiary znad Sanu będą nam tu podskakiwać. Inwestowaliśmy w najnowszy sprzęt komputerowy, najnowsze oprogramowania. W tym czasie zatrudnialiśmy 50 osób.

Można dywagować, czy energia lat dziewięćdziesiątych i duże pieniądze przez lokalne władze, decydentów, polityków, politykierów nie zostały zmarnowane. No ale to temat dla socjologów, politologów i ekonomistów, a nie do jubileuszowego tekstu. W moim odczuciu bardzo straciliśmy po likwidacji województw. Nie myślę tylko o Przemyślu, bo to oczywiste. Moim zdaniem zubożał cały region na korzyść Rzeszowa. Obraz byłby jeszcze ostrzejszy, gdyby nie pieniądze z Unii Europejskiej, które faktycznie ratowały regionalne inwestycje.

Sztafeta pokoleń

Nie wymieniam z nazwiska nikogo. Trzeba by wszystkich, ale to niemożliwe. Łatwo kogoś pominąć, a tego bym nie chciał. Dziękuję poprzednikom. Byli pierwsi i od nich przejęliśmy pałeczkę w wydawniczej sztafecie pokoleń. Biegniemy, wędrujemy, przysiadamy, znowu biegniemy razem z Wami, Drodzy Nasi Czytelnicy. Jesteśmy niczym lustro na regionalnym gościńcu. Odbijamy najwierniej, jak umiemy, Wasze życie, pasje, sukcesy, porażki, radości, smutki, wzloty i upadki. Czasem szybujemy wysoko, czasem walimy głową w mur. Dziękuję wszystkim pracownikom drukarni byłych i obecnej. Kolporterom za sprzedaż ŻP. Pracownikom sklepów, stacji benzynowych, kiosków, listonoszom. Dziękujemy za Waszą życzliwość. Przepraszam za nasze błędy. Przepraszam wszystkie osoby, które z różnych powodów mogą mieć do nas żal. Prowadzenie wydawnictwa – jak każdego przedsiębiorstwa – czasem wymagało decyzji bardzo trudnych, na przykład zwolnień. Przy obecnej sytuacji na rynku wydawniczym były niestety konieczne. Wybaczcie.

Dziękuję wszystkim wolontariuszom, ludziom dobrej woli, darczyńcom, sponsorom, służbom mundurowym, medycznym, pracownikom instytucji samorządowych, sportowych, kultury. Od kilkudziesięciu lat wspieracie działania charytatywne naszej redakcji, a od ośmiu działania Fundacji Życia Podkarpackiego „Podaruj dzieciom radość”. Letnie Pikniki Charytatywne, Mikołajkowe Turnieje, niezliczone akcje pomocowe, wsparcie dla chorych maluchów to Wasze Dzieło, Wasza wspaniała część sztafety. Dziękuję w imieniu 750 dzieci.