Wernisaż wystawy Izabeli Łapińskiej „Ślad pamięciowy”

Muzeum Kresów w Lubaczowie zaprasza na wernisaż wystawy Izabeli Łapińskiej „Ślad pamięciowy” do gmachu głównego muzeum 22 stycznia, o godzinie 17.

Fotografia zatrzymuje rzeczywistość, dając dowód jej istnienia. Odtajnia, nazywa i ujawnia świat z przenikliwą drobiazgowością, zachłannie zapisując przemijające obrazy. Człowiek również przemija, bezpowrotnie odchodzi, a wraz z nim jego historia. Są tacy – naznaczeni, których życie szczególnie zasługuje na zapis.

Projekt „Ślad pamięciowy” to fotograficzna rejestracja ludzi, którzy doświadczyli złego, ludzi, którzy bez winy przeżyli piekło, ludzi prześladowanych, którzy w imię ideałów i wartości doznali bólu i poniżenia. To rugowany żołnierz, więzień polityczny okresu stalinowskiego, to młody skazany w procesie kiblowym, bity, męczony psychicznie człowiek, to zwykły mały chłopiec zimową nocą wywieziony z rodzicami w głąb Rosji.

To ludzie, którzy przez długie lata żyli w trudnym milczeniu. Ludzie, którzy noszą w sobie ślad wykluczenia, upokorzenia i samotności. Dziś bardzo już starzy, zaraz ich nie będzie. To ostatni moment, by zrobić zdjęcie, by pobrać odcisk ich twarzy jak wizerunek umęczonego Chrystusa na chuście Weroniki. Ostatnia chwila, by spytać o prawdę, o strach i ból, o tęsknotę i człowieczeństwo. Ostatni czas, by zobaczyć ich łzy, tutaj nie ma wstydu.

„Ślad pamięciowy” składa się z czarno-białych studyjnych portretów wykonanych w konwencji fotografii policyjno-medycznej, opartej na typologii twarzy. To forma bazująca na zasadach fotografii kryminalistycznej, dającej obiektywny materiał o popełnionym przestępstwie. Rodzaj fotografii nacechowanej dokumentacyjnie, o charakterze śledczo-badawczym ujawnia fakt, że to ofiara uznana została za sprawcę i była skazana.

Obok dyptyków pojawia się notatka – zeznanie sporządzona na podstawie nagranego wywiadu. Każda praca opatrzona jest imieniem i nazwiskiem konkretnego człowieka, jest to forma identyfikacji – fotograficzna ochrona przed jednostkowym zapomnieniem.


Bohaterowie ekspozycji to: – Sybiracy – Polacy wywożeni w latach 40. i 50. na Syberię do tajgi i do Kazachstanu, – robotnicy przymusowi III Rzeszy – dzieci wywiezione w trakcie II wojny światowej do przymusowej pracy na terenie Niemiec oraz terenów przez nich okupowanych, – więźniowie polityczni okresu stalinowskiego lat 50., młodzi ludzie przetrzymywani i torturowani w Łodzi w Wydziale Urzędu Bezpieczeństwa Państwa przy ul. Anstadta 7.

---

Izabela Łapińska – polska artystka fotograf i filmoznawca, profesor sztuki, doktorat i habilitacja w dziedzinie sztuki filmowej, w zakresie fotografii w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi.

Jest absolwentką fotografii w PWSFTviT w Łodzi. Ukończyła również studia na Uniwersytecie Łódzkim na kierunku kulturoznawstwo, specjalizacja filmoznawstwo. W dorobku posiada kilkadziesiąt wystaw fotograficznych, krajowych i zagranicznych oraz liczne publikacje w periodykach, m.in. francuskich, belgijskich, rosyjskich, czeskich, greckich.

Prace artystki publikowane były m.in. w belgijskim wydawnictwie „Objectif”, we francuskiej edycji „PHOTO”, w magazynie „Pozytyw”, „Camera Obscura”, „Format” i „Akademia”. Fotografie w zbiorach prywatnych: Francja, Austria, Luksemburg, Belgia, Niemcy, Australia, Argentyna.

Artystka łódzkiej grupy zeroplus. Izabela Łapińska brała udział w projektach międzynarodowych oraz w konferencjach naukowych, których tematyka bliska była zagadnieniom ciała w kulturze. Obok twórczości fotograficznej, zajmuje się pisaniem teksów – jej publikacje dotyczyły fotografii, filmu i reklamy, z naciskiem na tematy oscylujące wokół erotyki, brzydoty ciała, nadużyć i wykluczenia w sztuce. Izabela Łapińska jest profesorem w Łódzkiej Szkole Filmowej.

---

 
san