Wincentiada za nami. Kapryśna pogoda namieszała [ZDJĘCIA, WIDEO]

W ostatni sierpniowy weekend w mieście trwały obchody święta patrona miasta – św. Wincentego.

Wincentiada tak mocno wpisała się w kalendarz wydarzeń, że przemyślanie stracili rachubę i nie mogą się doliczyć, który to już raz w takiej formie obchodzili to święto. Jedni twierdzą, że szesnasty, inni, że co najmniej dwudziesty. Rację mają[paywall] ci drudzy – to była już XXI Wincentiada. Jak na święto miasta przystało, nie obyło się bez jarmarku, który towarzyszy takim wydarzeniom od średniowiecza.

Dzień pierwszy

W sobotę na Rynku Starego Miasta stanęły kramy z tradycyjnym towarem, na który zawsze znajdzie się nabywca. Było tam wszystko, od średniowiecznej kuszy po zupełnie świeżą litewską kiełbasę.

Po południu na estradzie pojawił się Zespół Pieśni i Tańca „Przemyśl” i Rynek zapełnił się fanami folkloru, którzy przyszli pooglądać widowisko Ludowe obrzędy weselne.

Później zespół „Bankruci z Podkarpacia” zmienił trochę nastrój na bardziej refleksyjny i dobrze po ich występie odbyła się projekcja filmu „Pan Tadeusz”, który został nakręcony w 1926 roku i dopiero niedawno odnaleziono jego kopię. Ponieważ film był niemy, akompaniament muzyczny na żywo zapewnił zespół „Czerwie”, mający na koncie muzykę do filmów grozy. Przyznać trzeba, że zestawienie obrazów filmowych w konwencji lat dwudziestych ze świetną, ale współczesną muzyką dało ciekawy efekt. 

Dzień drugi

W niedzielę tradycyjnym elementem Wincentiady jest msza święta oraz procesja ulicami miasta z relikwiami św. Wincentego, z udziałem orkiestry dętej, pocztów sztandarowych i przedstawicieli władz miasta oraz rzeszy wiernych.

Po południu przed ratuszem stanęła zaimprowizowana scena i Teatr Formy z Wrocławia wystąpił z ulicznym przedstawieniem Piękna Morylinda. Wszystko było tak jak w szesnastowiecznych Włoszech, gdzie powstała commedia dell’arte. Aktorzy w maskach, oszczędna scenografia, pantomima, frywolne sceny i prosta fabuła. W dwunastej minucie spektaklu lunęło z nieba i widownia rozpierzchła się pod okoliczne dachy, a aktorzy, trochę przemoczeni, też się wycofali.

Dziesięć minut później przestało padać, wróciła widownia i można było grać od początku. Kwadrans później wszystko się powtórzyło. Ulewa, ewakuacja i aktorzy, nie bacząc na przemoczone kostiumy, zaczynają grać po raz trzeci. Starania doceniła widownia i gromkimi brawami nagrodziła występ. No cóż, w szesnastym wieku komedianci też byli zdani na kaprysy pogody i zawartość mieszczańskich sakiewek.

Coś się nie udało Świętemu Wincentemu z załatwieniem sprzyjającej aury. Wszyscy czekali na występ zespołu Cugowskich – gwiazdy wieczoru. Starsi przyszli, bo pamiętali Jolkę w wykonaniu Krzysztofa, młodsi, bo już słyszeli Piotra. Koncert rozpoczął się parę minut po dwudziestej. Ostre światła i kilka solówek Piotra. Wszyscy czekali na wejście ojca, wreszcie pojawił się witany brawami.

Cugowscy z zespołem dawali czadu, ale aura uwzięła się na Przemyśl i znowu zaczęło lać. Tak jak przedtem widownia rozproszyła się, szukając miejsca, w którym mniej padało, a Cugowscy mieli lepiej niż komedianci i grali dalej. Gdy tylko trochę przestało padać, ludzie wrócili pod estradę i znowu lunęło. Tym razem na dobre. Cugowscy grali, a przed estradą kilkunastu przemoczonych do nitki fanów trwało do końca, czyli bisów. 

Na pogodę nie ma mocnych

Krążyły ulewy dookoła, aż w niedzielę dopadły Przemyśl. Nawet organizatorzy: Przemyskie Centrum Kultury i Nauki  „Zamek”, miasto Przemyśl oraz klasztor oo. Franciszkanów w Przemyślu nie mogli temu zapobiec. Natomiast nie zawiedli mieszkańcy, którzy, nie bacząc na przemoczone ubrania, starali się wytrwać do końca, co jest chyba dowodem na to, że warto coś w tym mieście organizować.