Aleksandra Sołga: Nie było trudno rozruszać Przemyśl!

Szkoła Tańca „A – Z” powstała w Przemyślu w 1995 roku. Jej założycielką była Aleksandra Sołga. Miała fach w ręku i propozycję wyjazdu zagranicznego do Kanady w charakterze instruktora. Nie zdecydowała się. Chciała rozkręcić coś swojego. Podjęła próbę i się udało. Szkoła działa już prawie 23 lata, a 10 lat temu powstała także Przemyska Fundacja Rozwoju Tańca.

Skąd u pani zainteresowanie tańcem?

– Interesował mnie od wczesnych lat szkolnych. Mając siedem lat, zapisałam się na rytmikę w rodzinnym Zamościu. Być może zainteresowanie tańcem odziedziczyłam, bo brat taty był tancerzem, choreografem w Zespole Pieśni i Tańca „Mazowsze”.  Pewnie przejawiałam też jakieś talenty. Problemem był przed laty fakt, że praktycznie nie było szkół tańca. Funkcjonowały tylko zespoły tańca ludowego czy estradowego, więc zapisałam się do zespołu o nazwie „Orion”. Kiedy pojawił się taniec towarzyski, z miejsca skorzystałam z okazji. Byłam w szkole średniej, kiedy zapisałam się do Klubu Tańca Towarzyskiego „Kontra” w Zamościu[paywall]. Porwało mnie to zupełnie. Pracowałam po pięć godzin dziennie: w piątki, soboty i niedziele. W tygodniu się nie dało, bo trener przyjeżdżał z Lublina. Po trzech miesiącach pojechałam na swój pierwszy turniej i razem z partnerem na 24 startujące pary w klasie E zajęliśmy 6. miejsce. Potem były turnieje w całej Polsce, awansowałam o kolejne klasy – D, C, B. Zmieniałam partnerów tanecznych, bo niektórzy rezygnowali. W swojej tanecznej karierze miałam ich pięciu. Startowałam także solo i w grupie. Tańczyłam piętnaście lat. Pod koniec zaczęłam kurs trenerski. Przez trzy lata jeździłam do Lublina. Zdobyłam uprawnienia.

Założyła pani w Zamościu jakąś szkołę?

– Nie. Ukończyłam prawo administracyjne i pracowałam w zawodzie, między innymi w ognisku muzycznym, towarzystwie przyjaciół nauk czy urzędzie wojewódzkim. Zatrudniona byłam także jako instruktor tańca i dojeżdżałam na zajęcia w młodzieżą do Biłgoraja, Tomaszowa Lubelskiego, Lublina czy Chełma. W 1993 roku założyłam działalność gospodarczą. Rok później przyjechałam do Przemyśla. Najpierw pracowałam w szkole, jako kierownik administracyjny, ale ciężko mi było pogodzić taniec z pracą zawodową. Postawiłam na to pierwsze.

Skąd nazwa szkoły?

fot.ze zbiorów Szkoły Tańca A – Z
27 kwietnia br. na Zamku Kazimierzowskim odbyła się taneczna impreza z okazji 10-lecia Przemyskiej Fundacji Rozwoju Tańca.

Trudno było rozruszać tanecznie Przemyśl?

– Może zaskoczę, ale było łatwo! Wcześniej było spore zainteresowanie tańcem. Organizowałam kursy w szkołach, zaczynając od czternastki. Potem była szesnastka i piętnastka. Do tej pory jestem niezmiernie wdzięczna tej ostatniej podstawówce i ówczesnemu dyrektorowi Mirosławowi Barowi. Był niezwykle życzliwy i gościnny. Przez kilka lat właśnie tam mieliśmy swoją siedzibę. Tam mieściła się również siedziba Przemyskiego Stowarzyszenia Tanecznego „Bon Ton”, które wspierało nasze działania.

W tym roku mija 10 lat od założenia Przemyskiej Fundacji Rozwoju Tańca. 27 kwietnia na Zamku Kazimierzowskim odbył się mały jubileusz.

– Zgadza się. Założyłam fundację, której prezesem jest Robert Sarnowski. To może nieliczna, ale wspaniała ekipa społeczników, którzy nam pomagają. Wspólnie organizujemy wiele turniejów tańca, warsztatów, pokazów, szkoleń dla dzieci i młodzieży. Gdyby nie ci ludzie, sama nic bym nie zrobiła. Podkreślam to na każdym kroku!

Jest pani w stanie powiedzieć, ilu tancerzy przewinęło się przez pani szkołę?

– Pewnie liczba ta przekroczyła tysiąc. Nigdy tego nie liczyłam. Byli tacy, którzy odnosili i nadal odnoszą sukcesy, ale byli i są również tacy, którzy przychodzą się tylko poruszać. To osoby w różnym wieku.

Przez ponad dwadzieścia lat odnieśliście jako szkoła wiele sukcesów. Gdyby miała pani wymienić jeden, który utkwił najbardziej w pamięci, byłby to...

– Chyba ten pierwszy, czyli srebrny medal w 2009 roku formacji tańca towarzyskiego na mistrzostwach Polski w Elblągu. Była tak ogromna radość i duma. Dzięki temu pojechaliśmy na mistrzostwa świata do niemieckiej Bremy.

Jakie ma pani marzenia na przyszłość?