Ania Domańska: – Wygrałam drugie życie!

6 lat temu Ania Domańska z Chłopic miała zaledwie 20 lat i głowę pełną pomysłów. Zdała maturę i rozpoczęła studia na kierunku zarządzanie w PWSTE w Jarosławiu. Właśnie wtedy dowiedziała się, że ma osteosarcomę, tj. złośliwy nowotwór tkanki kostnej. Diagnoza zabrzmiała jak wyrok. Dziś uśmiecha się, aktywnie działa na niwie ogólnopolskiej i wspiera innych w potrzebie.

Uciążliwe bóle w okolicy lewego kolana, obrzęk i problemy z chodzeniem były  pierwszymi symptomami choroby. Dziewczyna zdecydowała się udać do lekarza. Badanie RTG i konsultacja ze specjalistą wykazały jednoznacznie strukturę guzową. Badania potwierdziły, że to osteosarcoma (kostniakomięsak) obwodowej części kości udowej. Ania rozpoczęła walkę o życie. 

– Skierowano mnie do Klinki Ortopedii i Traumatologii w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym  nr 4 w Lublinie, w celu wykonania dodatkowych badań. Tam zaplanowano całe leczenie. Guz mierzył już kilka centymetrów i powodował spory naciek na okoliczne tkanki i kości. W Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej podano mi 3 cykle chemioterapii przedoperacyjnej.  Dwunastogodzinne wlewy dożylne leków trwały 3 dni. Pomiędzy każdym takim kursem był około miesięczny odstęp – opowiada Ania jednym tchem, dodając, że w każdym cyklu następowały tzw. spadki, prowadzące do dużej anemii. Konieczna była każdorazowo hospitalizacja w miejscowym szpitalu, żeby unormować wyniki badań krwi. Trudnym momentem było przeprowadzenie operacji usunięcia dalszej nasady kości udowej z kolanem. W zamian założono Ani tytanową protezę stawu kolanowego z częścią kości udowej. Biopsja śródoperacyjna wykazała zniszczenie guza w 80 procentach.

Nie wolno tracić wiary

Tam redaguje recenzje publikacji onkologicznych, które są zamieszczane na stronie organizacji. Ania uczestniczy w corocznych zebraniach stowarzyszenia, na których dowiaduje się o wielu nowościach w terapii mięsaków oraz szczegółów działalności organizacji. Aktywnie bierze też udział w ogólnopolskim Onkobiegu, organizowanym na terenie Centrum Onkologii na warszawskim Ursynowie.

– Godzinny bieg na wyznaczonej trasie wokół szpitala wyraża solidarność z pacjentami walczącymi z nowotworami, którzy często dopingują biegaczy z okien. Za każde pokonane okrążenie otrzymuje się symboliczną frotkę. Liczba frotek przeliczana jest na złotówki przekazywane przez sponsorów na leczenie pacjentów. Dzięki stoiskom edukacyjnym podnosimy jakość i poziom wiedzy na temat nowotworów, a także zachęcamy do badań profilaktycznych – mówi Ania.

Wyjątkowa propozycja

Czasem trzeba zwolnić

Ania jest bardzo aktywna, ale pamięta o tym, że kiedy przychodzi zmęczenie, trzeba zwolnić tempo. Wtedy rozwija techniki relaksacji, słucha muzyki, czyta wartościowe poradniki, pisze wspomnienia.

– Zwiedzanie kolorowych ogrodów, wizyty w teatrze, kontakt z wartościowymi ludźmi dają mi dużo radości, odprężenia; rozwijam przez to myślenie holistyczne. Uśmiecham się, kiedy jest ku temu okazja i nie tylko. Szukam sensu nawet w niekorzystnych zdarzeniach. Celebruję fajne chwile i sukcesy, nawet te najmniejsze. Najbardziej cieszą mnie rzeczy, które zdobyłam ciężką pracą i wyrzeczeniami – mówi Ania, dodając, że przez ten długi czas od diagnozy poznała wielu ludzi, od których czerpała inspirację i którzy wskazywali jej drogę. Życiem nie tyle rządzą przypadki, co znalezienie się w odpowiednim czasie i w odpowiednim miejscu i z odpowiednimi osobami. Ja takie osoby i miejsca znalazłam. Poniekąd dzięki nim jestem teraz tym, kim jestem. Codziennie tworzę definicję tego, jak wygląda normalne życie przy użyciu wielu puzzli symbolizujących radości i smutki – puentuje Ania.