Brał życie pełnymi garściami. Wspomnienie o Kubie Kryczyńskim

– Do tańca i do różańca – tak o Kubie mówią ci, którzy go znali. Perfekcjonista. Był dobrze zorganizowany, dokładny, wszystko miał poukładane – nie tylko w szafkach czy na biurku, ale również w życiu.

– Kuba zajmował się całą organizacją i reżyserią, a ja pomagałam przy scenografii, aktorach – wspomina Sabina Trudzik, przyjaciółka Kuby z założonego przez niego teatru Trema.
– Kuba zawsze dbał, żeby było perfekcyjnie. Każdy element scenografii miał do wszystkiego pasować. Bardzo często siedzieliśmy do późnych godzin i wymyślaliśmy kolejne elementy spektaklu – opowiada. 
– Zawsze, po znalezieniu podkładu muzycznego do jakiejś sceny, Kuba siadał w wygodnym fotelu, zamykał oczy i wsłuchiwał się w muzykę. Nagle krzyk: „Maam!” i tu opowiadał o swoim pomyśle. W taki sposób potrafił poskładać cały spektakl. Czasem bez scenariusza, dialogów, wszystko potrafił wyobrazić sobie przez muzykę – kontynuuje.

Korki po winie

„Ofiarą” takich pomysłów był m.in. Paweł Świerk. – Nie zapomnę swojej roli w Opowieści wigilijnej. Śmiać mi się chce na samo wspomnienie słów Kuby: „Świerku, tu ty biegniesz, rzucasz świerka i krzyczysz swój tekst” – opowiada.
Kuba od dziecka udzielał się w Miejskim Ośrodku Kultury. To był jego drugi dom. – Był bardzo oddany temu, co robił, wkładał w to dużo serca. Przywiązywał dużą wagę do detali, u niego nie było półśrodków, wszystko musiało być dopięte na ostatni guzik – mówi dyrektor MOK-u w Radymnie Dorota Gunia.
Jakub był reżyserem, scenarzystą, piosenkarzem, aktorem, ale i nauczycielem. – Uczył nas dobrej dykcji. Braliśmy między zęby korki po winie i mówiliśmy niezrozumiałe rzeczy – wspomina ćwiczenia z Kubą Paweł.

Trumna i Kaczor Donald

– Pamiętam, jak do Dziadów potrzebowaliśmy starej trumny. Kuba bez zastanowienia wykonał kilka telefonów i za 20 minut podjechał jego tato i zabrał nas do niepokalanek do Jarosławia. Raz, dwa wyciągnęliśmy starą trumnę ze strychu, tylko po to, żeby w trakcie spektaklu usadowić tam delikwenta, który miał grać ducha i na końcu z tej trumny wyskoczyć. Dla niego nie było rzeczy niemożliwych – mówi Sabina.
Kubę zna od przedszkola[paywall]. Jest od niego kilka lat młodsza. – Nigdy nie zapomnę, gdy jako dzieci oglądaliśmy bajki, a on powtarzał wszystkie dialogi głosem Kaczora Donalda. Przez pewien czas z płaczem tłumaczyłam mamie, oglądając tego komiksowego, oryginalnego Kaczora Donalda, że przecież to Kuba powinien nim być, bo Kubę rozumiem, a tego prawdziwego Kaczora nie zawsze – wspomina.
To był kolejny talent Kuby. Uwielbiał żartować i sprzedawać nowe dowcipy. Miał świetny talent do parodiowania i powtarzania skeczów znanych kabaretów.
Andrzej Kuca przypomina sobie, że dla Kuby ważne były również wartości patriotyczne. – Parę lat temu, kiedy w pokoju Jakuba trwały remonty, przeniósł wszystkie swoje rzeczy na strych. Wieczorem, 31 sierpnia, rozmawialiśmy trochę o historii i wyszło nam, że naprawdę czujemy się patriotami. Postanowiliśmy więc to zamanifestować i uczcić pamięć o ataku Niemiec na Polskę w 1939 roku. Wystawiliśmy na parapet okna wychodzącego na przedszkole i kościół wieżę z głośnikami i ustawiliśmy budzik na godzinę 4.40. Równo o godzinie 4.45 Jakub otworzył okno i na pełnych głośnikach puścił hymn Polski, który wybrzmiał w całości. Nasze poczucie dumy i patriotyzmu tego dnia było co najmniej tak wielkie, jak zdziwienie zaskoczonych domowników i sąsiadów – opowiada.

Mały Kuba na ogrodzeniu swojego podwórka.

Człowiek dla człowieka

Jakuba poznał w VI klasie szkoły podstawowej sióstr Niepokalanek w Jarosławiu. Z czasem ich znajomość przerodziła się w przyjaźń. Łączyły ich wspólne pasje: śpiew i teatr. Po maturze postanowili zdawać do szkoły aktorskiej. Na egzaminach do łódzkiej filmówki Kuba przeszedł do drugiego etapu, ale na studia się nie dostał. Nie zraził się, był pracowity i uparty, więc podchodził do kolejnych egzaminów. – Ja stwierdziłem, że to nie dla mnie – mówi Andrzej.
W czasie wakacji spędzał u Kuby całe dnie. Jeździli na rowerach, chodzili nad ZEK. W ten sposób poznał go bardzo dobrze. – Zawsze, ale to zawsze mogłem na niego liczyć – podkreśla. – Był otwarty na każdego człowieka, szybko zjednywał sobie ludzi i szybko się z nimi dogadywał. Mój tata jest głuchoniemy, a on potrafił na dzień dobry bez strachu machać do niego rękami i się dogadywali – opowiada Andrzej.
– Należał do ludzi, którzy biorą życie pełnymi garściami. Cieszył się nim. Był człowiekiem i dla człowieka – tak opisuje Kubę o. Mariusz Wójtowicz, kierownik zespołu Twoje Niebo, w którym Jakub śpiewał przez pięć lat.
W Radymnie wszyscy go zapamiętali jako wieloletniego ministranta i lektora. Uczył tego „fachu” młodszych kolegów. – Precyzja i zachowanie godne samego Watykanu – ocenia poczynania kolegi Andrzej.

Człowiek orkiestra

– Jakuba nie można wsadzić w jakiekolwiek ramy. To był człowiek orkiestra. Podejmował się wszystkiego i wszystko robił na 150 procent. Z drugiej strony był też człowiekiem z sercem na wierzchu i miłością dzielił się z każdym, kogo spotkał. Bóg i rodzina to był dla niego priorytet – wspomina Kubę jego dziewczyna Agata Kotowska.
Zapamiętała, że nigdy nie powiedział o kimś złego słowa. – Każdego stawiał w dobrym świetle, a jeśli coś było nie tak, to go usprawiedliwiał. Takich ludzi jak on to już nie ma – mówi.
W kwietniu 2014 r. dowiedział się o chorobie. W październiku miał zaczynać kolejny rok studiów stomatologicznych we Wrocławiu. – Chłoniaki są uleczalne, dasz sobie radę z leczeniem i studiowaniem – słyszał. Nie udało się. Wyniki nie były jednak korzystne, efekty terapii okazały się gorsze od założonych. Lekarze postanowili, że potrzebna jest bardziej intensywna chemia. Zmuszony był wziąć „dziekankę”. Boże Narodzenie i Wielkanoc spędził na onkologii.
W lipcu przyszedł czas na radioterapię. Był zmęczony i osłabiony, ale cały czas aktywny. W czerwcu prowadził Jurajską Noc Świętojańską – imprezę zorganizowaną przez radymniański MOK. W lipcu Wystąpił w Dzień Dobry TVN, w odcinku poświęconym nowotworom. Pojechał też do Czernej koło Krakowa na wspólne nagranie z Twoim Niebem. „W niezmierzoności dusza ma spoczęła” – wyśpiewał wtedy.
Nie poddawał się, miał wiele planów. – Kiedyś mi powiedział, że jak wyzdrowieje, to zajmie się onkologią. Uzasadnił to: „łatwiej dla pacjenta będzie dostać wynik badania potwierdzający nowotwór, jeśli dodam: pani się nie martwi, ja sam wygrałem z nowotworem” – opowiada Agata.

Obecny

Na wrzesień miał zaplanowany przeszczep komórek macierzystych. Nie doczekał... Na początku sierpnia wrócił do domu. Kilka dni później jego stan zaczął się pogarszać. – Widziałam, jak gaśnie w oczach – wspomina pani Małgorzata, mama Kuby. Trafił do szpitala w Jarosławiu. Ze względu na ciężki stan nie było mowy o transporcie do Warszawy. Zakażenie organizmu postępowało z dnia na dzień. 15 sierpnia Kuba zmarł. – Dzień wcześniej zmienił mi dzwonek w telefonie i tapetę na zdjęcie pokazujące niebo – mówi pani Małgorzata. – Gdybym nie widział, że umiera, myślałbym, że jest na studiach i wróci – dodaje pan Lesław, ojciec Jakuba.
– Wszyscy modlili się o cud uzdrowienia, stało się inaczej. Nie wiemy dlaczego, ale może kiedyś to zrozumiemy – mówią rodzice Jakuba, których on sam nazywał bohaterami. – Czuję, że jest z nami – mówi właściwie każdy, kto go lepiej znał. Jeden z jego znajomych znalazł się w bardzo trudnej sytuacji. Został bez pracy i zaczęło mu brakować na życie. Któregoś dnia westchnął: „Kuba, pomóż, ty masz takie chody u Pana Boga”. Na drugi dzień miał pracę.
– Czuję, jak ktoś z góry dyskretnie mnie wspiera – mówił o. Mariusz, przygotowując koncert wdzięczności za życie Kuby. Zaplanował go sam Jakub. „Gdy wyzdrowieję, zrobimy taki koncert, jakiego Radymno nie widziało” – mówił. Przyjaciele z zespołu zrealizowali jego pomysł 6 grudnia. Koncert zatytułowany „Światło Nadziei” szczelnie wypełnił kościół św. Wawrzyńca.

Rodzinne zdjęcie w ogrodzie. Kuba siedzi na piłce w białej koszulce.