Chcą pieszego przejścia granicznego w Budomierzu

– Skoro w Dołhobyczowie dało się wprowadzić ruch pieszy w ramach eksperymentu i okazało się to sukcesem, będziemy wnioskować o to, by identyczne rozwiązanie wprowadzić w Budomierzu. I to już teraz, na przykład od 1 października – powiedział Jakub Łoginow z kampanii „Piesze przejścia graniczne”.

Od 1 lipca br., w ramach eksperymentu, funkcjonuje piesze przejście graniczne w Dołhobyczowie na Lubelszczyźnie. To m.in. efekt starań kampanii społecznej „Piesze przejście graniczne”, której inicjatorzy od 2013 r. walczą o udostępnienie polskiej granicy wschodniej dla pieszych i rowerzystów. – Eksperyment w Dołhobyczowie okazał się strzałem w dziesiątkę, co przyznał niedawno między innymi wojewoda lubelski, dlatego będziemy apelować do wojewody podkarpackiego o zastosowanie podobnego rozwiązania w Budomierzu – stwierdził koordynator kampanii „Piesze przejścia graniczne” Jakub Łoginow.
Obecnie na granicy polsko-ukraińskiej tylko w dwóch miejscach można przekraczać granicę pieszo i rowerem. Jednym z nich jest Medyka, drugim wspomniany Dołhobyczów na Lubelszczyźnie. W obu przypadkach piesze przejście cieszy się ogromnym zainteresowaniem podróżnych – i to nie tylko w ruchu lokalnym...

– Sprawdzonym patentem w podróży wielu mieszkańców Krakowa, Wrocławia czy nawet Warszawy do Lwowa i Kijowa jest dojechanie pociągiem do Przemyśla, następnie busem do Medyki, przekroczenie granicy pieszo i kontynuowanie podróży ukraińskim środkiem transportu zbiorowego. Tak jest trzykrotnie taniej i szybciej. Obywatelom Unii przekroczenie granicy w ruchu pieszym zajmuje zaledwie kilkanaście minut, podczas gdy autobusy stoją na granicy dwie, trzy godziny, a samochody jeszcze dłużej – wyjaśnił J. Łoginow.

Problemem pieniądze? Nie do końca
Zgodnie z obowiązującymi przepisami ruch pieszy powinien się odbywać w wydzielonych pasach ruchu, odgrodzonych od ruchu samochodowego. Na Podkarpaciu taki pas odpraw istnieje tylko w Medyce, zaprojektowano go także na powstającym obecnie przejściu w Malhowicach. Na pozostałych podkarpackich przejściach – w Krościenku, Korczowej i Budomierzu – tej infrastruktury brakuje. Jej stworzenie nie jest drogie, to koszt rzędu kilku milionów złotych na przejście, jednak projekt budżetu państwa na 2016 r. takich wydatków nie przewiduje.
– Jest furtka, z której skorzystano na przejściu w Dołhobyczowie dzięki pomysłowości lubelskiego wojewody Wojciecha Wilka. Zamiast budować drogi, dodatkowy pas odpraw i terminal dla pieszych, którego koszt w 2013 roku wyceniono na pięć milionów złotych, tamtejszy wojewoda zdecydował o tymczasowym rozwiązaniu. Za pomocą przenośnych ogrodzeń wydzielono pas odpraw pieszych i rowerzystów, bazując na już istniejącej, a nie w pełni wykorzystanej infrastrukturze drogowej. Całość kosztowała zaledwie 30 tysięcy złotych. Przystosowanie Dołhobyczowa do ruchu pieszego zajęło niecały miesiąc. Lubelski Urząd Wojewódzki chwali się na swojej stronie, że eksperyment okazał się sukcesem, w ciągu miesiąca z odpraw pieszo-rowerowych skorzystało ponad cztery tysiące osób. Wobec tego wojewoda lubelski będzie rekomendował pozostawienie odpraw pieszych w Dołhobyczowie na stałe. Będziemy o to samo apelować do wojewody podkarpackiego – zapewnił J. Łoginow.
Zastosowane w Dołhobyczowie rozwiązanie było możliwe m.in. dlatego, że przejście to jest w całości zlokalizowane na terytorium Polski, inaczej niż np. w Medyce czy Korczowej, które składają się one z osobnych terminali po polskiej i ukraińskiej stronie. Przejście w Budomierzu w całości zlokalizowane jest na polskim terytorium. Co z tego wyjdzie, czas pokaże.