Jak w Lubaczowie stworzyli Arkę

– Warszawa tworzy sztukę dla pieniędzy. Wy tworzycie sztukę dla ludzi – powiedział Ernest Bryll po spektaklu Arki Lwowskiej. Lepszej rekomendacji obchodzącemu w tym roku jubileusz 25-lecia działalności teatrowi chyba nie trzeba.

Spiritus movens istnienia Arki Lwowskiej jest ks. Józef Dudek. Teatr towarzyszył mu od czasów szkolnych i w tym roku mija dokładnie 50 lat od jego pierwszego występu. Gdy został księdzem, w każdej parafii, w której pracował, tworzył amatorską grupę teatralną. W 1985 r. został skierowany do Lubaczowa, aby kontynuować budowę prokatedry.

Przedstawienie wśród drewnianych stempli
– W kościele były setki drewnianych stempli. Któregoś wieczoru zaproponowałem grupie z Klubu Inteligencji Katolickiej wystawienie sztuki wielkopostnej pod tytułem Pod stopy krzyża. I oni to podjęli – opowiada kapłan. Przedstawienie się spodobało i grupa odgrywała je jeszcze kilkukrotnie.[paywall]
Od czasu do czasu wystawiali kolejne sztuki, angażując głównie młode osoby. Jesienią 1989 r. zawiązała się oficjalna grupa teatralna, która przyjęła nazwę Arka Lwowska. Nazwa nie jest przypadkowa. – Noe wybudował arkę i dzięki niej uratował od zagłady żywe stworzenia. My chcieliśmy ratować kulturę oraz całe dziedzictwo patriotyczne i duchowe Lwowa – wyjaśnia ks. Dudek. – Chcieliśmy przywrócić wszystko to, co najważniejsze i najpiękniejsze w kulturze lwowskiej. Wielu starszych mieszkańców Lubaczowa i okolic ma lwowskie pochodzenie. Związki Lubaczowa ze Lwowem wynikają również z tego, że Lubaczów przez wiele lat był siedzibą archidiecezji lwowskiej – mówi Alicja Antonik, która z Arką związana jest od samego początku.

Teatr uczy nowych rzeczy

Joanna Antonik zaczęła przygodę z Arką w wieku 9 lat. – Teatr dał mi otwartość na ludzi, na nowe wyzwania. Każda rola jest inna, dzięki temu łatwiej mi być elastyczną w życiu. Zwiększyła się też moja empatia, nie mam problemu z wystąpieniami – mówi.
Michał Sopel: – Znalazłem tutaj przyjaciół, na których mogę liczyć. Narodziła się też we mnie potrzeba samodoskonalenia. Arka nauczyła i wciąż uczy mnie wielu rzeczy. Teraz uczymy się tańczyć. Dla mnie jest to zupełna nowość, bo nigdy nie tańczyłem i myślałem, że się w tym nie odnajdę, a zaczyna mnie to kręcić – opowiada.
Arka łączy ludzi, ich pasje, zainteresowania, łączy też pokolenia, bo w teatr tworzą przecież ludzie w różnym wieku. – To niesamowite uczucie, kiedy przychodzi się pierwszy raz na próbę i wszyscy są tak przyjaźnie nastawieni. To jest naprawdę fajne – opowiada Paulina Kłos.

Wykreślcie „amatorski”

W ciągu 25 lat przez Arkę Lwowską przewinęło się 260 osób. Obecnie tworzy ją 53 aktorów w grupie młodszej i starszej. Łącznie przygotowali 32 sztuki. Wiele z nich wystawiali po kilkanaście razy. Otrzymali też wiele wyróżnień. W czerwcu 2007 roku zdobyli główną nagrodę w Przeglądzie Amatorskich Zespołów Teatralnych. Doceniając wysoki poziom, jury zgodnie stwierdziło, że zespół powinien wykreślić z nazwy słowo „amatorski”.
W lipcu będą świętować swój srebrny jubileusz. Uczczą go oczywiście spektaklem. Specjalnie na tę okazję przygotowują przedstawienie Arka Lwowska na wesołej lwowskiej fali oparte na tekstach poetów lwowskich, dialogach Tońcia i Szczepcia i kabaretach. Przedstawią w ten sposób genezę powstania teatru i to, jak Pan nakazał budować „Papciowi” Arkę.