Ktoś potrącił psa i uciekł. Oni nie przeszli obojętnie

W poprzednim wydaniu Życia Podkarpackiego pisaliśmy o psie, który w lesie w Starej Birczy, w sidłach zastawionych przez kłusownika, stracił dwie łapy. W aktualnym opisujemy ciąg dalszy jego historii. To jeden z przykładów okrucieństwa, na jakie człowiek naraża zwierzęta. Na szczęście nie wszyscy są tak bezduszni.

– To zdarzyło się w piątek, przed Niedzielą Palmową – opowiada mieszkanka Przemyśla.

– Około dziesiątej przed południem szłam ulicą Mickiewicza i będąc obok dawnego kina, gdzie teraz jest Straż Graniczna, usłyszałam głuche uderzenie i przeraźliwy skowyt psa. Odwróciłam się i zobaczyłam psa leżącego na środku lewego pasa jezdni i odjeżdżające auto, które go potrąciło. Niestety nie zapamiętałam numerów, bo bardziej interesował mnie ranny pies[paywall]. Podeszłam bliżej i wyciągnęłam telefon, żeby zadzwonić po traż miejską. W tym momencie nadjechała taksówka i zatrzymała się przy psie. Taksówkarz włączył awaryjne światła, wysiadł, wziął delikatnie zwierzę na ręce i położył go na chodniku. Wtedy koło nas zatrzymała się jakaś kobieta. Przekonana, że to taksówkarz jest winien nieszczęścia, zaczęła na niego złorzeczyć. Pies cały czas skowyczał z bólu. Był średniej wielkości, beżowej maści i miał na szyi czerwoną obrożę, więc nie był bezpański. Taksówkarz zaoferował, że zawiezie psa do lecznicy i poprosił mnie, żebym z nim pojechała i pomogła przypilnować zwierzaka w czasie jazdy. Wsiadłam do auta, ale kiedy taksówkarz próbował podnieść psa, ten, pewnie w szoku, wyszczerzył zęby, warknął i zaczął uciekać na trzech łapach w górę ulicy. Czwarta łapa, widocznie wybita ze stawu, odstawała mu na bok. Wysiadłam i pobiegłam za psem, a taksówkarz jechał wolno, żeby mi pomóc go złapać. Pies skręcił w Konarskiego, a my za nim. Koło gmachu sądu taksówkarz znowu się zatrzymał i wydawało się, że teraz uda się złapać ranne zwierzę i wreszcie zawieźć do lecznicy. Jednak pies skręcił w prawo, w ulicę Dworskiego, i zniknął nam z oczu. Taksówkarz nie mógł za nim dalej jechać i kiedy już nic nie mogliśmy zrobić, poprosił, żebym wsiadła do auta i odwiózł mnie w to miejsce, z którego zaczęliśmy pościg. Przyznam, że z wrażenia nawet nie zapamiętałam numeru taksówki – kończy przemyślanka.

Ani ona, ani taksówkarz nie mieli obowiązku zajmować się potrąconym psem, a jednak zrezygnowali ze swoich planów i zareagowali. Niby drobna rzecz, jakiś tam incydent, ale to budujący przykład na to, że są ludzie, którzy potrafią okazać współczucie nawet wobec obcego psa.