Odszedł Jan Jawornicki. Honorowy przemyślanin

Honorowy Obywatel Przemyśla, wyróżniony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, społecznik, artysta, a w dzieciństwie cudownie uzdrowiony przez Matkę Bożą Kalwaryjską. W minionym tygodniu zmarł Jan Jawornicki. Miał 91 lat.

fot.Paweł Bugira
Jan Jawornicki w swojej pracowni w piwnicy bloku.

Jan Jawornicki urodził się 5 lipca 1927 r. w Dobromilu (obecna Ukraina). Stamtąd – jako dziecko – przeprowadził się do Przemyśla. Tu zastała go wojna. Aby uniknąć wywiezienia do pracy przymusowej, znalazł zatrudnienie w niemieckich magazynach, które znajdowały się na terenie obecnej  bocznicy kolejowej i hali sportowej przy ul. Mickiewicza.

Po wojnie pracował jako nauczyciel w [paywall]przemyskich szkołach podstawowych. Uczył wielu współcześnie znanych mieszkańców miasta, m.in.: prof. dr. hab. Marka Bojarskiego, byłego rektora Uniwersytetu Wrocławskiego. Sytuacja materialna zmusiła go jednak do zmiany zawodu i w 1957 r. rozpoczął pracę w Polskich Kolejach Państwowych. Na różnych stanowiskach w tej firmie spędził 25 lat. W 1982 r. przeszedł na emeryturę.

Harcerz

Był szczególnie związany z harcerstwem. Zaangażował się w tę działalność w 1944 r., a w 1956 r. udało mu się reaktywować Drużynę Harcerską im. Bohaterów Monte Cassino, którą opiekował się przez blisko siedem lat. Aktywnie działał również w Komendzie Hufca ZHP w Przemyślu, w komisjach: rewizyjnej, stopni i odznaczeń. Dwukrotnie został wiceprzemyślaninem roku tygodnika Życie Przemyskie (w 1974 i 1976 r.).

Angażował się również jako społecznik oraz artysta. Jego szczególną pasją było projektowanie sztandarów, których wykonał ponad 50. Malował, ale najbardziej charakterystyczną jego twórczością było tworzenie z blachy najrozmaitszych przedmiotów. Ma w swoim dorobku mnóstwo tablic, proporczyków, orzełków i wizerunków Matki Bożej. Te ostatnie miały dla niego szczególne znaczenie, bo – jak twierdził – Maryja uzdrowiła go z ciężkiej choroby.

Uzdrowiony

Gdy miał 10 lat, w maju 1937 r. dotknęła go nagła i niczym niewyjaśniona choroba. – Niespodziewanie w czasie zabawy doznałem paraliżu prawej strony ciała – opowiadał pan Jan na naszych łamach w 2011 r. Nikt nie potrafił mu pomóc.

W sierpniu 1938 r. razem z rodziną udał się na pielgrzymkę na Wielki Odpust Kalwaryjski do Kalwarii Pacławskiej. – Ja byłem bardzo wątły. Ojciec wziął mnie na ręce i przedostał się do samej figury. Strażnicy nie chcieli go przepuścić, ale jak zobaczyli mnie, to się zgodzili. Ojciec podał mnie jednej z tych dziewczyn, a ta podniosła mnie do Matki Bożej i przetarła welonem po mojej chorej ręce. To był moment, jakbym włożył rękę do kontaktu. Zatrzęsło mną i o mało co nie wypadłem jej z rąk. W jednej chwili odzyskałem pełną sprawność. I to wszystko na oczach setek tysięcy ludzi. Nigdy tego nie zapomnę – mimo że od tamtej chwili minęło ponad 70 lat, pan Jan nadal nie ukrywał wzruszenia na wspomnienie tego dnia.