Prace przy polichromiach kościoła Karmelitanek Bosych w Przemyślu zakończone. Efekty są piękne

To jeden z bardziej tajemniczych obiektów sakralnych w nadsańskim grodzie, najwyżej ze wszystkich położony. Ze względu na dość surowe zasady obowiązujące w klasztorze, zwiedzanie obiektów sióstr karmelitanek bosych nie jest oczywistością. Dlatego każda informacja tycząca się owych zabytków jest niezwykle interesująca.

Przed wielu, wielu laty klasztor Karmelitanek Bosych był postrzegany jako „pustynia”. Panowała w nim izolacja od świata zewnętrznego. Ograniczano do minimum kontakt z osobami spoza klasztoru. Karmelitanki jedynie przy wizycie rodziny mogły odsłaniać twarz, jednak musiały pozostawać powściągliwe w uczuciach i rozmowie.

Każdą zakonnicę obowiązywało milczenie przez całą dobę. Porozumiewały się poprzez wykonywanie znaków. Rozmowy dopuszczano jedynie podczas rekreacji, spożywania posiłków. Nie wolno im było rozmawiać o rzeczach świeckich, własnych chorobach, jedzeniu, gdyż to mogło oddalać od Boga.

Koncentrowały się głównie na[paywall] kontemplacji, rozmyślaniu w skupieniu. Obowiązywało je ubóstwo. Każda z sióstr wyrzekała się rzeczy zbędnych. Praktykowały także chodzenie w zniszczonej odzieży.

Z czasem oczywiście te niezwykle surowe zasady stawały się coraz bardziej elastyczne, ale faktem jest, że i dzisiaj karmelitanki bose nie są zupełnie otwartą dla osób trzecich formacją.

Karmelitanki w Przemyślu

W 1884 r. Karmelitanki Bose przybyły do Przemyśla z klasztoru krakowskiego – za aprobatą bpa Łukasza Soleckiego – i zamieszkały w zakupionym, niewielkim domu.

W latach 1899 – 1900 rozpoczęła się budowa założenia klasztornego na zakupionych gruntach należących do Mycielskich (odcinku dawnych fortyfikacjach miejskich), według projektu Michała Zajączkowskiego, a nadzorowana po jego śmierci przez Stanisława Majerskiego.

W 1900 r. bp Józef Pelczar poświęcił jeszcze nieurządzony kościół, a w latach 1902 – 1912 prowadzone były prace przy wystroju i wyposażeniu wnętrza, Tadeusz Popiel wykonał polichromie, a pracownia F. Majerskiego większość wyposażenia.

W czasie I wojny światowej wojska rosyjskie zarekwirowały blachę z wieży kościoła. Po wojnie kontynuowano prace przy wyposażeniu świątyni, która w 1926 r. została konsekrowana przez bpa Anatola Nowaka.

W 1939 r. klasztor został zajęty przez wojska sowieckie, zaś w 1941 r. – podczas walk niemiecko-radzieckich – zniszczony został dach kościoła oraz domek przy furcie. W 1942 r. karmelitanki bose odzyskały swoją własność, którą zarządzają do dzisiaj.

– Niedawno zakończone zostały prace konserwatorskie przy polichromiach wnętrza kościoła Karmelitanek Bosych w Przemyślu. To najwyżej usytuowana świątynia w mieście, przy ulicy Tatarskiej, prowadzącej w kierunku Kopca Tatarskiego. Do całkowitego zakończenia prac konserwatorskich przy wyposażeniu wnętrza pozostało już niewiele. Konserwacji wymagają jeszcze dwa ołtarze boczne wykonane w pracowni Ferdynanda Majerskiego, prace te zaplanowaliśmy na kolejny sezon konserwatorski – powiedziała Wojewódzki Podkarpacki Konserwator Zabytków w Przemyślu Beata Kot.