Prezbiterium w kościele oo. Franciszkanów w Przemyślu lśni [ZDJĘCIA]

– Zdemontowane rusztowanie odsłoniło świetliste, osiemnastowieczne polichromie, które oczyszczone z przemalowań nabrały właściwego wyrazu artystycznego. Wykonane w technice fresku zachwycają przejrzystością i delikatnością, subtelnym kolorytem i kompozycją – powiedziała Podkarpacki Wojewódzki Konserwator Zabytków w Przemyślu Beata Kot. 12 października br., w samo południe, w kościele oo. Franciszkanów w Przemyślu odbyło się odebranie prac związanych z konserwacją prezbiterium.

Kościół pw. św. Marii Magdaleny w Przemyślu powstał w latach 1754 – 1780 wg projektu Walentego Haltmana. Jest jedną z perełek Starego Miasta.

Inicjatorem tego wielkiego przedsięwzięcia, obejmującego również zabudowę klasztorną, był ówczesny gwardian o. Grzegorz Ostrowski, korzystający z finansowego i merytorycznego wsparcia bpa Wacława Hieronima Sierakowskiego.

Do 1758 r. wykonano fundamenty, rok później zaczęto[paywall] budowę kościoła powyżej odsadzki, do 1765 r. prowadzono prace wykończeniowe przy fasadzie, wykonując m.in. dwubiegowe schody z kamienną balustradą, na której posadowiono kamienne figury Matki Bożej Niepokalanej, św. Idziego i św. Jana Dunsa Szkota.

W świątyni ciągle trwają różne prace remontowo-konserwacyjne. W ostatnich latach odnowiono ołtarz główny, ale przede wszystkim zakończone zostało potężne przedsięwzięcie związane z odrestaurowaniem fasady kościoła.

Kolejne wielkie wyzwania

– Ostatnia renowacja przywróciła pierwotną kolorystykę wnętrz, w tym oczywiście prezbiterium. Odnowiona została cała polichromia, a także imponujące obrazy. Do tego tynki, złocenia i elementy dekoracyjne – powiedział o. Jan Szpyt, nadzorujący prace z ramienia wspólnoty zakonnej franciszkanów.

– Ciekawostką jest odkrycie przez wykonawców prac konserwatorskich, tak zwanych dniówek na sklepieniu prezbiterium. Były to spore powierzchnie, jak choćby scena wyobrażająca Boga Ojca w dekoracyjnej, rokokowej, malowanej iluzjonistycznie ramie, komponowane i malowane w ciągu jednego dnia. Dzisiaj praktycznie jest to niemożliwe do wykonania w tak krótkim czasie. Świadczy to o umiejętnościach warsztatowych i biegłości artystycznej malarzy. Dla porównania – konserwacja takiej dniówki trwała kilka miesięcy w zakresie oczyszczenia, uzupełnienia ubytków w warstwie tynków, punktowania scalającego wykonanego cienkimi pędzelkami – dodała B. Kot.

Obecnie franciszkanie stoją przed kolejnymi potężnymi pracami wewnątrz budynku, które mają się rozpocząć od chóru i przesuwać sukcesywnie w stronę prezbiterium.

Słów kilka o świątyni