Prof. Maria Wichowa odebrała dyplom honorowego członkostwa TPN

Dopiero po trzech latach od uchwały walnego zgromadzenia członów Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu udało się zorganizować przyjazd prof. dr hab. Marii Wichowej nad San. Najpierw covid, a później problemy zdrowotne wybitnej historyczki literatury z Łodzi spowodowały, że uroczystość wręczenia dyplomu honorowego członkostwa TPN trzeba było stale odkładać.

Dzięki wsparciu organizacyjnemu I LO im. J. Słowackiego i Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej do miłej uroczystości doszło wreszcie 24 marca.

Świadkami wydarzenia byli uczniowie klas humanistycznych I LO. Wybór miejsca nie był przypadkowy. Z nim bowiem blisko związany był mistrz uhonorowanej – nieżyjący prof. Jerzy Starnawski.

Jak podkreślił laudator, prof. Tomasz Pudłocki – profesor Wichowa to ceniona w środowisku badaczka dziejów polskiej literatury renesansu i baroku, neolatynistka i edytorka wielu źródeł. Opublikowała obszerne studia dotyczące m.in. Andrzeja Frycza Modrzewskiego, Jana Ostroroga, Andrzeja Dębowskiego, Jakuba Przyłuskiego, diabła Boruty, a w roku ubiegłym obszerną monografię Nowych Aten ks. Benedykta Chmielowskiego (publikacja stanowi wszechstronną prezentację pierwszej polskiej encyklopedii późnobarokowej).

Od kilku dziesięcioleci prof. Wichowa ściśle współpracuje z TPN, m.in. ogłaszając na łamach „Rocznika Przemyskiego. Literatura i Język” większe i mniejsze studia odnoszące się do wybitnych pisarzy i poetów związanych z naszym regionem. Zna zresztą nasze tereny od czasów studenckich i kilkukrotnie gościła na konferencjach organizowanych w Przemyślu.

Dyplom honorowego członkostwa wręczyli prezes TPN Waldemar Wiglusz i wiceprezes dr Ewa Grin-Piszczek. Następnie prof. Wichowa – zwyczajem przyjętym w towarzystwie – wygłosiła prelekcję.

Jako temat wybrała współczesne młodzieżowe mody językowe, w syntetycznym zarysie wychodząc od anglicyzmów i wulgaryzmów, a kończąc na oczywistych błędach, coraz bardziej zakorzenionych w polszczyźnie, w dużej mierze dzięki fatalnemu poziomowi mediów.

Wśród różnych, błędnych sformułowań zwróciła uwagę na „słuchanie się rodziców”, „epickie wakacje” czy „dedykowane menu”.

Dyrektor Tomasz Dziumak – gospodarz obiektu – kończąc spotkanie, uczulił młodszych uczestników na bezmyślne powtarzanie kalek językowych i umiłowanie polszczyzny poprzez jej świadome i poprawne użycie. A takie spotkanie to budowanie patriotyzmu w jego podstawowym wymiarze – język jest bowiem świadomym narzędziem komunikacji, nad którym niestety duża część społeczeństwa w ogóle się nie zastanawia.

Elita, wrażliwa na jego piękno, powinna się tym narzędziem sprawnie posługiwać.