Ratunek dla 77-latka przyszedł w ostatniej chwili...

Miesiąc temu, w 7 numerze ŻP, opisaliśmy smutną historię 77-letniego Jakuba, który w urągających wszelkim normom warunkach wegetował w zapuszczonym mieszkaniu, zlokalizowanym w domu przy ulicy Rodzinnej.

Problem polegał na tym, że Jakub, z racji wieku i chorób, nie był w stanie żyć samodzielnie. Wprawdzie co miesiąc dostawał trochę ponad tysiąc złotych emerytury, ale zupełnie nie potrafił gospodarzyć pieniędzmi, gubił je albo nieracjonalnie wydawał. Zaniedbany coraz bardziej podupadał na zdrowiu i nie wiadomo, co by było, gdyby nie sąsiad, który się nim opiekował. Karmił, ubierał, przywoził węgiel. Sprawa Jakuba była znana pracownikom Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, ale on ze starczym uporem nie godził się na pomoc opiekunki, którą kilkakrotnie wygonił z domu. Jedynym wyjściem było umieszczenie go w domu opieki, ale nie można było tego zrobić bez jego zgody. Dopiero sąd mógłby wydać decyzję o ubezwłasnowolnieniu mężczyzny, ale taka procedura zwykle trwa dość długo. Doraźną pomoc zapewniali 77-latkowi strażnicy miejscy, dowożąc obiady z kuchni Caritasu oraz sąsiad. 28 lutego Jakub trafił do szpitala. Był trudnym pacjentem, nie współpracował z lekarzem, uciekał. Nie wiadomo, kiedy i jak złamał lewą rękę. 6 marca został wypisany do domu. Niestety jego stan był taki, że dzień później znowu odwieziono go do szpitala, w którym przebywał do 11 marca. Na drugi dzień po powrocie do domu jego stan psychofizyczny znowu się pogorszył, ale w dalszym ciągu odmawiał przyjęcia pomocy ze strony MOPS i za nic nie chciał słyszeć o umieszczeniu go w domu opieki. 

W sprawę Jakuba zaangażowana była Straż Miejska, Wydział Spraw Społecznych Urzędu Miejskiego w Przemyślu, Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej i sąsiad, który zrobił chyba najwięcej, by go ratować. W końcu wspólnym wysiłkiem udało się pokonać bariery formalne i przekonać Jakuba, żeby zgodził się na pobyt w domu opieki społecznej. Można powiedzieć, że ratunek przyszedł w ostatniej chwili.