Salezjańskie Lato ma już dwadzieścia lat!

To dla was wielki zaszczyt i radość, że znowu jesteśmy razem. Choć jubileusz skłania do podsumowań i zadumy, nie chcemy z tej okazji ferować słownych banałów. Cóż więc zrobić? Podziękować? Za mało miejsca! Wyjaśnić? Za dużo wyjaśniania! Może powspominać? Wspomnień posiadamy już przynajmniej na jedno opracowanie książkowe. Niech więc będzie zaledwie kilka słów w imieniu tych wszystkich, którzy stworzyli Salezjański Lato.

Owe koncerty wywoływały szczególne zainteresowanie słuchaczy, dostarczając zawsze bardzo swoistych wzruszeń i przeżyć. Dziś dzieła często nieznane lub zapomniane, prezentowane na koncertach, niejednokrotnie po kilkuset latach, w swojej historycznej i artystycznej wartości stanowią unikatowe świadectwo bogatej kultury muzycznej naszego miasta.

Całe 20 lat za nami. A wiek zobowiązuje. Festiwal poważnieje i pręży się z dumy. Rośnie jednocześnie odpowiedzialność organizatorów za ewentualne niedociągnięcia i obawa o nadwyrężenie Państwa zaufania do nas jako tych, którzy mówią: „Warto przyjść, posłuchać”. Stąd też pragnienie, by praca przy festiwalu, mimo że coraz bardziej skomplikowana, choćby z racji rosnących rozmiarów imprezy, wciąż była pełna radości i entuzjazmu. Nadzieja w tym, że uda się utrzymać taki sposób Salezjańskiego Lata, by pasja znalazła w nim możliwość realizacji, a festiwal nie stał się nigdy jedynie kolejną imprezą. Jeśli to się uda, to zaproszeni w tym roku artyści, ale też i współorganizatorzy, kolejny raz przesuną granice wyznaczone przez konwencję festiwalu. Nasuwa się pytanie: czy jego jubileuszowa edycja pobudzi bardziej naszą wyobraźnię i da nam radość z przeżywania muzyki? Odpowiedź już niebawem. Tymczasem zapraszam do wspólnych podróży w muzycznej kapsule czasu.
Tomasz Ślusarczyk