Stał przed szansą zrobienia kariery na światową skalę. Zrezygnował. Powód? Miłość!

– Miałem studiować w Akademii Paryskiej. Tuż przed samym egzaminem zrezygnowałem. Uczucie okazało się silniejsze. I nie żałuję – opowiada Marek Blajerski zajmujący się rzeźbą.

Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Tam poznał swoją przyszłą żonę. Od razu wiedział, że chce z nią dzielić życie. Ewa studiowała na tej samej uczelni Formy Przemysłowe. – Nauczyłem żonę rzeźbić w drewnie. A ona mnie przeskoczyła. Była lepsza. Bardzo dobrze rzeźbiła ornamenty. Realizowała się także jako projektantka wnętrz. Niektóre ławki na Rynku w Jarosławiu[paywall] są jej projektu, ale nie tylko. Można je znaleźć również na całym Podkarpaciu – relacjonuje Marek. Cały czas ze sobą współpracowali. Kłócili się, ale ciągle kochali. W pewnym momencie Ewa zachorowała. Kochający mąż był przy niej cały czas, opiekując się i czule wspierając. – Po dziesięciu latach zaczęła mówić. Teraz nie może się nagadać, jak to kobieta – uśmiecha się Marek. Rzeźbą interesuje się od dzieciństwa. Jego dziadek był cieślą. Robił meble. Całe jego dzieciństwo, młodość związane były z pracą w drewnie. – W szkole podstawowej byłem na wycieczce w Krakowie. Zgubiłem się w sukiennicach. Zainteresowały mnie obrazy Matejki. Spodobało mi się to. Wtedy właśnie narodziła się myśl, że chcę się tym zająć. Poszedłem do liceum plastycznego. Malowałem. Inspirowało mnie to – opowiada o swoich początkach. Kiedy poznał przyszłą żonę, zamieszkali razem w akademiku. Tam narodził się ich syn. Wychowywał się w tym środowisku. Gdy dorósł, postanowił studiować na tej samej uczelni. Pracował nawet w tym samym warsztacie co ojciec. Marek z żoną rzeźbili w drewnie, marmurze, granicie. Ich syn również. Tworzy także w ceramice. Żona zajmowała się rysunkiem i malarstwem. – Chciałabym wrócić, ale lekarze nie pozwalają – mówi Ewa. – Zaprojektowała symboliczną mogiłę Sybiraków na starym cmentarzu w Jarosławiu. Oboje żyją z pracy twórczej. Ludzie składają zamówienia, a oni je realizują. Głównie rzeźby sakralne, ale nie tylko. Wykonują meble dekoracyjne, akty, popiersia, portrety. Robią także odlewy w brązie. 

Ulica bez nazwy

– Zrobiliśmy cały ogród różańcowy w Sanktuarium Matki Bożej w Ludźmierzu. 20 kaplic w plenerze wyrzeźbionych z marmuru. Wielkość rzeźb dochodzi do 1,5 metra. Robiliśmy to razem z żoną. Pomogli nam w tym również znajomi: Jacek Osadczuk i Henryk Olszówka. W centrum tego ogrodu jest rzeźba Jana Pawła II odlana z brązu. Cały Ludźmierz powstawał w naszej pracowni. Chcielibyśmy, aby naszą ulicę, która nie ma nazwy, określić Ludźmierską. Chciał tego nasz nieżyjący ksiądz Tadeusz Juchas. Mamy jego błogosławieństwo. Chcą tego mieszkańcy – opowiadają Ewa z Markiem. W swoim dorobku mają wiele rzeźb. Świętych patronów rozsianych po całej Polsce i nie tylko. Dostają również zamówienia z zagranicy.