Strach i oni

Na konferencji prasowej Bartosza Romowicza i Arkadiusza Południaka było czworo przedstawicieli trzech mediów lokalnych. Skromnie. Romowicz, od dwóch kadencji burmistrz Ustrzyk Dolnych, lideruje na Podkarpaciu partii Polska 2050 Szymona Hołowni.

Południak odpowiada za struktury w Przemyślu. Niska frekwencja przedstawicieli świata lokalnych mediów tak naprawdę o niczym nie świadczy.

Po konferencjach wystarczy wejść na partyjne profile internetowe i jak na tacy ma się wszystkie niezbędne informacje. Wstyd się przyznać, my też tak czasem robimy. I wygodniej, i cieplej, i taniej, i szybciej. Wszyscy są zadowoleni. Łącznie z bezpośrednio zainteresowanymi, czyli politykami.

Jak cię nie ma, to nie ma niewygodnych pytań. Starzy wyjadacze na politycznym ringu są już przyzwyczajeni do takiej obopólnej abdykacji, wynikającej z rutyny. Nowi gracze muszą się dopiero zmierzyć z faktem, że dziennikarze nie przylecą na każde zaproszenie. Była to bodaj pierwsza oficjalna prezentacja lidera przemyskich struktur partii Polska 2050 Szymona Hołowni, o którym to ugrupowaniu w mieście nad Sanem było jak dotąd cicho.

Zarówno Bartosz Romowicz, jak i Arkadiusz Południak to dwóch bardzo młodych ludzi. Obaj, jak sami podkreślali, o PRL-u uczyli się na lekcjach wiedzy o społeczeństwie, ale obaj nie godzą się na powielanie sposobu rządzenia poprzez strach.

Romowicza zdziwiło, że w czasie rozmów z przemyślanami o polityce padały prośby o nierobienie zdjęć i niefilmowanie.

– Do czego to doszliśmy, skoro ludzie boją się przyznać, że popierają taką czy inną partię? Dlaczego? Bo, jak oni zobaczą, to będę miał kłopot? – opisywał reakcje przemyślan Romowicz.

Jeżeli nawet w tym opisie było trochę socjotechnicznej nadinterpretacji, to jednak jest coś na rzeczy. Nie raz, nie dwa w redakcyjnej pracy mierzymy się z bardzo podobnymi reakcjami. Zrobić obecnie sondę uliczną z tak zwanymi „zwykłymi” obywatelami graniczy z cudem.

Ludzie się boją mówić to, co myślą. Nie tylko o władzy w Warszawie, ale też lokalnych włodarzach. Dotyczy to każdej władzy. Strach zdaje się znowu definiować postawę obywatelską sporej grupy wyborców. I czy w dobie bezlitosnego hejtu można mieć do nich o to pretensję?