Tacy sami jak my. Młodzież o niepełnosprawności [ZDJĘCIA]

W sali narad Urzędu Miejskiego w Przemyślu odbyła się debata międzyszkolna, której myślą przewodnią było pytanie: „Niepełnosprawność – wartość czy problem?”. W panelu dyskusyjnym starli się uczniowie: I i II liceum ogólnokształcącego w Przemyślu, Zespołu Szkół Elektronicznych i Ogólnokształcących oraz wychowankowie Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr 2.

Uczestnicy debaty rozmawiali na temat funkcjonowania ucznia niepełnosprawnego w szkole, zastanawiali się nad tym, czy stosunek do niepełnosprawności to forma poprawności obywatelskiej (politycznej) i czy osoba niepełnosprawna ma szansę na[paywall] spełnienie zawodowe.

Osobną kwestią było też zagadnienie postrzegania osoby niepełnosprawnej w społeczeństwie globalnym i lokalnym. Dzięki zróżnicowaniu poglądów debata okazała się interesująca. Zderzenie świata pełnosprawnych i niepełnosprawnych przyniosło wiele rozwiązań. Według przemyskiej młodzieży świadomość ludzi w pełni sprawnych na temat ludzi z dysfunkcjami powinna ulec poszerzeniu.

Zaproponowano, by o wszelkiego rodzaju niepełnosprawnościach mówiono w szkołach, np. na godzinach wychowawczych, czego – jak zgodnie przyznali uczniowie – wciąż brakuje lub by organizowano pikniki integracyjne. Młodzi nie znaleźli natomiast jednoznacznej odpowiedzi na to, czy dla osób niepełnosprawnych korzystniejsze jest kształcenie w szkołach specjalnych czy w szkołach integracyjnych, dlatego powinny funkcjonować obie te formy. Niepełnosprawni mają bowiem prawo do decydowania o tym, gdzie i w jaki sposób pragną się uczyć.

Organizatorem debaty  było II Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Przemyślu, na czele z Joanną Pacławską – przewodniczącą Samorządu Uczniowskiego. Inicjatorem i współorganizatorem spotkania był natomiast Krzysztof Gudzelak, uczeń II LO , który przypomina, że jako niepełnosprawny ma takie same potrzeby, jak ludzie pełnosprawni. Potrzeby niekiedy całkiem banalne, jak wyjście na kawę czy na studniówkę.

Panel dyskusyjny poświęcony funkcjonowaniu niepełnosprawnych w społeczeństwie okazał się potrzebny i otworzył pełnosprawnej młodzieży oczy na to, że ich mniej sprawni koledzy to tacy sami ludzie, jak wszyscy, z wyjątkiem tego, że zmagają się z wieloma problemami wynikającymi z niepełnosprawności, na które nie mają wpływu.