Wyrok: 25 lat więzienia za zabójstwo prostytutki

– Czy miłość jest ślepa? Jest! Czy można zabić z miłości? Można! – pytał i jednocześnie odpowiadał sobie prokurator Piotr Balicki podczas zakończonego we wtorek, 2 bm. procesu Wiktora K. Sąd Okręgowy w Przemyślu uznał mężczyznę za winnego zabójstwa 37-letniej prostytutki z Ukrainy, z którą ten związał się emocjonalnie.

Zaciekawiony zatelefonował pod podany numer. Później odwiedził w Rzeszowie 37-latkę przedstawiającą się jako Ewa (w rzeczywistości była to Walentyna B.) W trakcie kolejnych spotkań cudzoziemka opowiedziała mu o kłopotach finansowych, oczekującej na operację matce. Przejęty losem rolnik, z zawodu kucharz, mąż i ojciec małego dziecka, coraz głębiej sięgał do kieszeni. Płacił nie tylko za seks randki. Zaciągał kredyty. Oszacował, że w ciągu rocznej znajomości kobieta wzięła od niego ok. 150 tys. zł, komputer, tablet, kuchenkę mikrofalową, telefony komórkowe.

Prawie 40 ciosów

3 stycznia 2014 roku Walentyna B. wróciła z Ukrainy do Polski. Zatelefonowała do mężczyzny. Pojechali na zakupy, później do mieszkania. Spędzili razem noc. Rano prostytutka spakowała plecak i poprosiła o podwiezienie do pieszego polsko-ukraińskiego przejścia granicznego w Medyce. Deklarowała, że wyjeżdża w związku ze zbliżającym się Bożym Narodzeniem w obrządku wschodnim. Po drodze para zatrzymała się w okolicach Bobrówki. Wysiedli z samochodu. Poszli gruntową drogą. Oskarżony ponowił kwestię zobowiązań.

– Uderzyła mnie w twarz, oburzona, że ponownie dopominam się o pieniądze – relacjonował K. – Powiedziała, że nigdy ich nie odda, zasugerowała, aby dał jej spokój z ratami, że jestem dla niej śmieciem, nikim – słowa ukochanej trafiły go w czuły punkt.

Oburzony sięgnął po schowany w kieszeni kurtki niewielki śrubokręt. Przekonywał, że uderzył nim B. w głowę, za uchem, 2 najwyżej 3 razy. Według biegłych ciosów było 39. Później zaciągnął wciąż jeszcze żyjącą 37-latkę do rowu melioracyjnego. Zwłoki znaleziono 2 miesiące później (pod koniec lutego 2014 roku).

Obrońca: Nie ma dowodów

– Czy miłość jest ślepa? Jest! Czy można zabić z miłości? Można! – pytał i jednocześnie odpowiadał sobie w mowie końcowej prokurator Piotr Balicki z Prokuratury Rejonowej w Jarosławiu. – W tej sprawie niemal nie ma okoliczności łagodzących. Doszło do bestialskiego zmasakrowania kobiety, którą się kochało – stwierdził, żądając dla podsądnego kary 25 lat pozbawienia wolności z możliwością warunkowego przedterminowego zwolnienia po 20 latach pobytu w więzieniu.

W opinii mecenasa Włodzimierza Ostrowskiego, obrońcy oskarżonego, nie ma dowodów, że jego klient rzeczywiście dopuścił się za zabójstwa.

– W szczególności brak jest poparcia dla tezy forsowanej przez prokuratora, że przeniósł on pokrzywdzoną i wrzucił do rowu melioracyjnego, gdzie utonęła – argumentował. – Zaangażował się w związek nią, pokochał. Pomagał z dobrego serca, z miłości, a był traktowany wyłącznie jako dostarczyciel środków finansowych i to ponad swoje realne możliwości – przekonywał adwokat.

Obrońca wniósł o zmianę kwalifikację czynu z zabójstwa na spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W sytuacji gdyby sąd nie podzielił tego stanowiska, adwokat Wiktora K. poprosił o przyjęcie, że do zabójstwa doszło pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami (zagrożenie karą od 1 roku do lat 10).

Zbrodnia i kara

Sąd pod przewodnictwem sędziego Krzysztofa Stępnia uznał 40-latka za winnego zbrodni i skazał na 25 lat pozbawienia wolności.

– Oskarżony w przeciwieństwie do swojej ofiary ma szansę powrotu do społeczeństwa – powiedział sędzia sprawozdawca Dariusz Lotycz uzasadniając jeszcze nieprawomocne orzeczenie. – Adekwatność kary wydaje się oczywista biorąc pod uwagę czyn, którego się pan dopuścił – zakończył zwracając się do podsądnego.