XXIV Międzynarodowy Festiwal Muzyki Akordeonowej

Po dwuletniej przerwie, przez kilka grudniowych dni, Przemyśl znów był stolicą polskiej muzyki akordeonowej.

93 solistów i 13 zespołów było ocenianych przez jury w składzie: prof. Joachim Pichura (przewodniczący), prof. Klaudiusz Baran, prof. Elżbieta Rosińska, prof. Jerzy Kaszuba, prof. Ricardas Sviackevicius, dr Eneasz Kubit, dr Daniel Lis, dr Piotr Chołołowicz, mgr Grzegorz Palus i mgr Sławomir Wilk. Wszyscy jurorzy podkreślali wyjątkowo wysoki poziom artystyczny uczestników. Zgodnie z tradycją festiwal rozpoczął koncert w wykonaniu zaproszonych gwiazd, tym razem był to Tango Project znanego i cenionego akordeonisty i bandoneonisty Wiesława Prządki, któremu towarzyszył równie doborowy skład muzyków: Rafał Karasiewicz – fortepian, Adam Wendt – saksofon, Dominik Bukowski – wibrafon i Zbigniew Wrombel – kontrabas.

Na program koncertu złożyły się kompozycje utrzymane głównie w konwencji Tango Nuevo, stylu wymyślonego w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku przez bodaj najwybitniejszego twórcę tang Astora Piazzollę. Tango Nuevo jest stylem łączącym tradycję tanga jako tańca użytkowego i muzyki klasycznej, w wyniku czego powstawały utwory będące dalece posuniętą stylizacją, nieprzewidzianą raczej do tańca, lecz do słuchania i kontemplacji.

Recital

Zacytuję w tym miejscu ledwie kilka recenzji osiągnięć Macieja Frąkiewicza, zaczerpniętych ze strony internetowej artysty: „Wszechstronny i charyzmatyczny. Ma na koncie dziesiątki prestiżowych osiągnięć, w tym Paszport Polityki (2013) czy zwycięstwo na prestiżowym konkursie akordeonowym Arrasate Hiria (Hiszpania) (2012). Wobec jego muzycznej wrażliwości nie sposób pozostać obojętnym. To wykonawca na miarę współczesności, w której młodzieńczy żywioł zderza się z doświadczeniem i głębią. Jego muzyczne interpretacje tchną świeżością i nieposkromionym artystycznym temperamentem.

Maciej Frąckiewicz, bo o nim mowa, „wart jest grzechu”, jak pisał po jego debiucie Jacek Hawryluk. To artysta totalny, który z równym kunsztem i finezją wykonuje muzykę dawną i najnowszą, przystępną i tę znacznie bardziej wymagającą. Dorota Szwarcman uznała go za „jedną z najciekawszych osobowości muzycznych młodego pokolenia”. I wszystkie te zachwyty są jak najbardziej zasłużone.

Benefis

W ćwierćwiecznej historii festiwalu nie było dotychczas żadnego benefisu, aż do tego roku. Z inicjatywy akordeonistów, byłych uczniów prof. Stanisława Kucaba, odbyła się impreza absolutnie niecodzienna. Wieczór poświęcony twórcy potęgi przemyskiego środowiska akordeonowego i współorganizatora pierwszych edycji festiwalu akordeonowego. Benefis prowadził Eneasz Kubit, jeden z ostatnich absolwentów Stanisława Kucaba przed jego przejściem na emeryturę, aktualnie wykładowca łódzkiej Akademii Muzycznej. Wieczór wypełniły wspomnienia wyjazdów na rozliczne konkursy, fetowania zwycięstw i lizania ran po przegranych bitwach, przeplatane występami byłych uczniów profesora i młodzieży muzycznej. Kanwą dla wspomnień był film złożony z fragmentów nagrań niegdysiejszych przemyskich adeptów akordeonistyki i zdjęć zrobionych przy okazji koncertów, popisów i konkursów. Wzruszający był to wieczór chyba dla wszystkich, a przede wszystkim dla głównego bohatera, który łamiącym się głosem wielokrotnie dziękował licznie zebranym w auli przemyskiej szkoły muzycznej, a przede wszystkim swoim byłym uczniom, którzy w tej chwili należą do elity polskich akordeonistów.

Tegoroczną edycję Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Akordeonowej w Przemyślu zakończył na scenie Zamku Kazimierzowskiego koncert laureatów, połączony z wręczeniem dyplomów. XXV festiwal, wedle zapewnień organizatorów, ma się odbyć w grudniu 2018 r. I trzymać kciuki należy za włodarzy kultury w mieście i całej Polsce, bo tego typu imprez nie da się organizować za darmo. To, że jurorzy zgodzili się pracować bez wynagrodzenia, to przejaw ich pasji i dobrego wychowania, ale nie może stać się to normą, bo to nieprzyzwoite, Panowie ministrowie.