– Zawsze przychodzili przed północą...

Z Nienadowej Dolnej trafiliście Państwo do Lwowa? Jak do tego doszło?
(Pan Antonii sięga do odręcznych, spisanych kaligraficznym pismem notatek. Dokumenty, zdjęcia, zaświadczenia starannie uporządkowane w segregatorze. Rozmawiamy w pokoju pełnym pamiątkowych fotografii).
– Krótko spisałem historię mojej rodziny. Żeby nie zapomnieć. Też dla dzieci, wnuków. Moi rodzice: Jan Blecharczyk i Maria pobrali się w parafii Dubiecko ósmego lutego 1927. W 1928 ojciec został przyjęty na służbę do polskiej Policji Państwowej we Lwowie. Zamieszkaliśmy w kamienicy z kilkoma innymi rodzinami polskich, przedwojennych policjantów. We Lwowie urodziła się moja siostra Helena i ja.         

Gdy w 1939 UNKWD* aresztowało Pana ojca, miał Pan zaledwie cztery lata. Pamięta go Pan?
– Tak. Tato bardzo nas kochał. Pomagał nam we wszystkim. Kupował rożne rzeczy: słodycze, zabawki. Helenka urodziła się w 1931, miała wtedy dziewięć lat, więc pamiętała go jeszcze dokładniej.

Pamięta Pan jakąś zabawkę z tamtego okresu?
– Nie, zabawki nie, ale…coś Panu pokażę.
(Pan Antoni wychodzi na chwilę. Wraca z małą kieszonkową książeczką, w czarnej oprawie, ze złotym, wypłowiałym nadrukiem. Wyjmuje ją ze starannie opisanego etui. Drżą mu ręce).
– To Ewangelia i Dzieje Apostolskie wydane przez jezuitów w Krakowie w 1936. Tato był bardzo religijnym człowiekiem. Mieszkaliśmy niedaleko kościoła Świętej Elżbiety. Tam zabierał nas na mszę. Często tę Ewangelię czytał i mama zabrała ją na zsyłkę, gdy przyszli po nas. Dzisiaj to dla mnie relikwia.

Pamięta Pan moment aresztowania ojca?
– Bardzo dokładnie. Obudziło nas walenie w drzwi. Przed północą. Dwóch z karabinami, jeden po cywilu. Płacz mamy, nasz płacz. Byliśmy przerażeni. Kazali ojcu natychmiast się zbierać. Tatę aresztowali dwudziestego czwartego października 1939. Wyszli po północy 25 października. Wywieźli go na Syberię, najpierw na Kołymę. Według naszych ustaleń ojciec zmarł w łagrze na Uralu w 1942, zamęczony katorżniczą pracą, głodem i zimnem. Miał 42 lata. Po mnie, mamę i siostrę przyszli trzynastego kwietnia 1940. Też przed północą, też w trójkę. Załadowali nas w wagony i tak trafiliśmy do Kazachstanu, dokładnie do Ajaguzu, obwód Semipałatyński, później tam ulokowano największy poligon atomowy w ZSRR.
(Pan Antoni wyjmuje kolejny dokument z segregatora. Na nim wpis z Wydziału Dokumentacji Administracji Rządowej Centralnego Archiwum MSWiA, Warszawa, 10.09.1999).

W Kazachstanie dowiedzieliście o śmierci ojca?
– Nie. O śmierci ojca dowiedzieliśmy się już w Polsce, dwudziestego trzeciego czerwca 1947 z listu pani Korzyckiej, żony jednego z policjantów wywiezionych z naszej lwowskiej kamienicy razem z moim ojcem. Proszę posłuchać, co napisała...