Bez ograniczeń, akademizmów i sztywnych ram

O międzynarodowym festiwalu „Jazz bez” rozmawiamy z konsulem Krzysztofem Sawickim, który był jednym z jego pomysłodawców.

Proszę przypomnieć, jak to się zaczęło?

– Kiedy w dwutysięcznym roku przyjechałem do pracy do konsulatu we Lwowie, zaczęliśmy rozmawiać z Januszem Czarskim, dyrektorem Centrum Kulturalnego, o tym, że jeżeli jazzmani z Ukrainy jeżdżą do Przemyśla na „Mikołajki jazzowe”, to może warto zrobić wspólną imprezę – międzynarodowy festiwal jazzowy. Rok później, jeszcze przed[paywall] pierwszą edycją festiwalu, spotkaliśmy się w konsulacie z Markijanem Iwaszczyszynem, dyrektorem Klubu Inicjatyw Artystycznych „Dzyga” we Lwowie, Januszem Czarskim oraz Piotrem Kozakiewiczem z Instytutu Polskiego i zastanawialiśmy się, jak finansowo dopiąć imprezę. Wtedy im powiedziałem – mam! Oni zapytali, czy mam pieniądze na festiwal, a ja im na to, że mam nazwę „Jazz bez”. Chodziło mi o to, żeby ideą festiwalu była muzyka bez granic. Nie tylko tych państwowych, ale bez żadnych ograniczeń, bez akademizmów, bez narzucania sztywnych ram. Miał być to festiwal wolnej muzyki, a jazz to przecież najbardziej wolny gatunek muzyki.

Czy teraz, po dziewiętnastu latach, można powiedzieć, że te idee się sprawdziły?

– Jak najbardziej. Jest to jedyny polsko-ukraiński projekt, który działa już tyle lat i to nie tylko w dwóch miastach, bo trudno mówić o kulturowej symetrii między Lwowem a Przemyślem i porównywać możliwości tych miast. Jednak z czasem festiwal się rozrastał i dzisiaj organizowany jest w kilkunastu miastach Polski i Ukrainy, więc możemy mówić o sukcesie. Niestety w maju tego roku zmarł Markijan, spirytus movens tego przedsięwzięcia. Pałeczkę przejęli ludzie ze środowiska, które przez lata wykształcił i dzisiaj to oni kontynuują idee festiwalu.

Czy przez dziewiętnaście lat formuła festiwalu się nie wyczerpała?

– Na pewno się nie wyczerpała, co widać po ogromnym zainteresowaniu po obu stronach granicy. Jeżeli światowej klasy muzycy chcą grać na tym festiwalu, często za pół darmo, to świadczy o jego renomie. Poza tym formuła jest cały czas dopracowywana przez organizatorów. Powstają nowe pomysły. Dobrze by było, żeby polskie i ukraińskie instytucje wraz z placówkami dyplomatycznymi bardziej się włączyły w organizację i pomoc, choćby logistyczną, dla festiwalu „Jazz bez”.

Dziękuję za rozmowę.