Bezkrwawe łowy strażnika Jacka

Niedziela, ósma rano. Przejmujący chłód. Miasto spowite mgłą jeszcze śpi. Jacek Lewkowicz zjeżdża z ulicy Łętowskiej i zatrzymuje auto w bocznej dróżce. Zakłada teleobietyw do swojego nikona, przypina monopod, po czym zapuszcza się w krzaki, gdzie ma nadzieję spotkać kwiczoły. J. Lewkowicz jest strażnikiem miejskim i po nocnej służbie na stanowisku dyżurnego Straży Miejskiej właściwie powinien marzyć o ciepłym łóżku, ale jak się ma pasję, to wygody schodzą na dalszy plan.

Jak się zaczęła pana pasja?

– Kiedy zacząłem się interesować fotografią, zupełnie nie myślałem o tym, że kiedyś będę robił zdjęcia ptaków. Nie pamiętam pierwszego, którego sfotografowałem, pewnie to był jakiś gołąb albo inny gawron, ale tak mnie to zafascynowało, że postanowiłem fotografować ptaki. To było jakieś osiem lat temu. Najpierw robiłem to chaotycznie, ale z czasem zacząłem coraz bardziej wchodzić w temat. Dużo czytałem, szukałem wiadomości o tym, w jakich okresach, gdzie i jakie ptaki gniazdują. Jedne mają gniazda na drzewach, na ziemi, inne w kępie traw czy nawet na źdźble pokrzywy. Powoli miałem coraz większą wiedzę. Nauczyłem się też patrzeć i postrzegać jak najwięcej. Dzisiaj nawet koledzy się ze mnie śmieją, że wszędzie zauważam ptaszki, a przecież wszystkie są ciekawe, nawet te pospolite. Najbardziej interesują mnie ptaki drapieżne, szczególnie sowy, bo są fascynujące i trudne do sfotografowania.

Fotografowanie ptaków to dość wąska dziedzina fotografii przyrodniczej. Proszę opowiedzieć, jak pan to robi.

Zapewne ma pan tysiące zdjęć ptaków, a wśród nich te najciekawsze.

– Najciekawsze zdjęcia zrobiłem niedaleko od Przemyśla, w okolicach Starzawy. Tam fotografowałem myszołowy i srokosze. Te ostatnie mają ciekawy zwyczaj. Kiedy złowią jakąś mysz albo jaszczurkę, to swoją zdobycz nabijają na jakieś kolce, na przykład na siatkę ogrodzeniową. W ten sposób suszą sobie pokarm i mają spiżarnię. W tamtym rejonie są też bieliki, najpotężniejsze z ptaków, które u nas występują. Są pod tak ścisłą ochroną, że w okresie lęgowym trzeba mieć specjalne zezwolenie, żeby do nich podejść. Przymierzałem się do nich wielokrotnie i mam je na kilku udanych zdjęciach.

Takie zajęcie wymaga specjalnego sprzętu.

Dziękuję za rozmowę i życzę udanych, bezkrwawych łowów oraz wystawy, bo warto pokazać taki dorobek.