Jego fotografie biorą się z długich obserwacji codziennego zachowania dzikich zwierząt, dlatego przedstawiają wędrówki, karmienie, odpoczynek i zabawy w ich naturalnym otoczeniu. Taki widok z okna swojego domu w Puszczy Białowieskiej pokazał Adam Wajrak, przyrodnik, dziennikarz, autor artykułów i książek o tematyce bliskiej, bo „zza płotu”. Pokaz fotografii dokumentalnej wraz z opowieścią o wielu twarzach pierwotnej przyrody miało miejsce 12 maja w Miejskiej Bibliotece w Lubaczowie.
Spotkanie w ramach Tygodnia Bibliotek było promocją najnowszej książki Adama Wajraka Wilki.
– Wychodzę z domu, biorę aparat – żubry są już na miejscu – opowiadał zebranym. – Żubry, z natury łagodne, cieszą się sympatią wsi białowieskiej i wzajemnie. Podchodzą pod domy[paywall], a na drodze zachowują się jak ludzie. Akurat ten wyjątkowo wdzięczny model daje się fotografować. Jednak z wieloma gatunkami jest już gorzej. Przyłapanie dzikich zwierząt wymaga czasu, doświadczenia, wiedzy oraz szczęścia. Opowieść autora snuta była według występowania gatunków: na łące, skraju lasu, później w głębi puszczy. Wokół ich zachowań: o naturze i charakterze sójki, dudka, żubra, bobra, wydry, dzika, kuny czy lisa. – O wilkach jednej rzeczy się nauczyłem, one bardzo boją się człowieka, ale są ciekawe – mówił. Dalej o tym, jak zainteresować płoche zwierzęta sobą, ale nie spłoszyć. Jak się zachować i jakie wydawać dźwięki, by je zwabić. O pechowym rysiu, którego ciężko gdziekolwiek spotkać. Autor, zainteresowany relacjami pomiędzy różnymi gatunkami zwierząt a ich środowiskiem naturalnym oraz wpływem działalności człowieka, zauważa, że kłusownictwo nie występuje w parku, przez co zwierzęta są dość aktywne.
Jakie jest najcenniejsze doświadczenie z obcowania z przyrodą? – Nie ma nudy, bo jest nieprzewidywalna, każdego dnia las się zmienia, w tym samym miejscu co dzień obserwuje się inne zwierzęta. To genialna przygoda, gdzie dzień po dniu występują inne zjawiska. W obserwacji przyrody dominuje mocne poczucie zamierania i śmierci, ale później zawsze następuje odrodzenie i nadzieja – to daje dystans do życia. Kwintesencją puszczy jest to, że towarzyszy jej śmierć – nie należy się w to wtrącać – przekonywał A. Wajrak.Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.
Komentarze mogą dodawać tylko zalogowani użytkownicy.
Fajna książka!