Dziwny listopad

Dziwny tegoroczny listopad. Oczywiście przez pandemię. Święto Wszystkich Świętych inne niż zwykle. Cmentarze zamknięte. Chryzantemy niesprzedane, ale odkupione od producentów przez Agencję Rozwoju i Restrukturyzacji Rolnictwa. Potem rozdane samorządom, które miały pomysł, jak chryzantemy zagospodarować. Czy ktoś mógłby kiedyś coś takiego przewidzieć?

I co zaskakujące, nawet za darmo nie wszystkie samorządy kwapiły się do odbioru kwietnego prezentu. Trzeba potem posprzątać, a donice ekologicznie zagospodarować. Więc koszty. Najważniejsze jednak, że producenci dostaną rekompensatę za niesprzedane kwiaty. Może jakimś cudem zbilansują poniesione koszty.

Inaczej niż co roku obchodziliśmy Święto Niepodległości. W naszych małych ojczyznach pod pomnikami, obeliskami, tablicami uroczystości z powodów oczywistych były krótkie, rzeczowe, na temat. Paradoksalnie nie było czasu ani na tromtadrację, oratorskie popisy, polityczne zaczepki, ustalanie kolejności, kto kiedy, po kim i jak długo? Może dzięki temu było trochę więcej czasu na zadumę nad naszą kondycją niekoniecznie fizyczną. Oczywiście nie zawiedli pseudomanifestanci w Warszawie, którym można zarzucić wszystko, ale na pewno nie brak tężyzny fizycznej manifestowanej w sposób dalece niekulturalny.

Z kulturą niestety mamy problem. W listopadzie ponownie na głucho zamknięte zostały wszystkie instytucje kulturalne. Cała działalność musi się przenieść do rzeczywistości wirtualnej. Szkoły na wszystkich szczeblach przeszły na zdalne nauczanie. Ale jedno zwróciło moją uwagę. Odnoszę wrażenie, że w życiu codziennym, na poziomie szary obywatel, szara obywatelka, zaczynamy na siebie patrzeć trochę życzliwiej. Jakby zderzenie wielkiej polityki na Wiejskiej, na ulicach miast, w stacjach telewizyjnych nie wytrzymywało konkurencji z troską o własne zdrowie, o zdrowie najbliższych, zamartwianiem się o pracę, o przyszłość dzieci, a więc sprawami dotyczącymi naszego tu i teraz. A pomoc potrzebującym nie ma w sobie nic z akcyjności. Jest naturalnym odruchem serca, życzliwości.

Nie wiem, Drodzy Czytelnicy, czy się ze mną zgodzicie w tej ocenie? Może myślę życzeniowo, magicznie, a może jednak coś w nas wreszcie drgnęło. Może na dalszy plan zeszło to, co nas dzieli? Przynajmniej na chwilę.