Fizjoterapeuci z Przemyśla odznaczeni za długoletnią pracę. – Ten zawód wciąga jak żaden inny – mówią

Odznaczenia wręczyła w stolicy prezes Krajowej Rady Fizjoterapuetów dr hab. Agnieszka Stępień, w obecności władz samorządu oraz zaproszonych gości. Wyróżnieni z Przemyśla to prawdziwi rekordziści – w zawodzie przepracowali pół wieku, a nawet więcej. Helena Korobczak – może się pochwalić 53-letnim stażem (w jej imieniu odznaczenie odebrał wnuk Paweł Korobczak, student V roku fizjoterapii), Jaromir Dżugan – ma na koncie blisko 50 lat pracy. Honorowe odznaki „Za długoletnią pracę fizjoterapeuty” otrzymały też Ewa Żaczek (obchodząca w tym roku 50-lecie pracy zawodowej) i Małgorzata Bugajska-Szybiak (53 lata w zawodzie). Cała czwórka doskonale pamięta początki przemyskiej fizjoterapii. Kiedy E. Żaczek i J. Dżugan przyszli do pracy do ówczesnego szpitala cywilnego w Przemyślu, H. Korobczak i M. Bugajska-Szybiak już w nim pracowały. Jak wspominają wyróżnieni, forma kształcenia w zawodzie przez lata uległa pewnym zmianom. Przeszła drogę od raczkującej specjalizacji na ostatnim roku studiów na uczelniach wychowania fizycznego do samodzielnych, prestiżowych kierunków. Dziś fizjoterapeuci są absolwentami 5-letnich studiów gównie na akademiach medycznych.

Przemyska placówka słynęła z dobrej renomy

– Przemyskie Studium Fizjoterapii miało bardzo dobrą renomę i wysoki poziom. Za jego sukcesem stała między innymi śp. Maria Krasnopolska-Zahel – prekursorka przemyskiej rehabilitacji. Jako pierwsza podjęła pracę jako magister rehabilitacji na oddziale ortopedii przemyskiego szpitala – mówi o początkach kształcenia kadr E. Żaczek.

Absolwenci ówczesnego studium w Przemyślu to dziś nie tylko uznani w kraju praktycy, ale też wykładowcy pracujący na uczelniach w Rzeszowie czy Zamościu.

– Wśród przemyskiej kadry studium nie brakowało pasjonatów – mówi jedna z jej przedstawicielek M. Bugajska-Szybiak, która do dziś spotyka swoich uczniów z całej Polski na zjazdach.