Jak smakują święta na emigracji

Większość z nas zapewne będzie świętować w rodzinnym gronie, ale ilu spędza ten czas samotnie, na emigracji, z dala od bliskich. Praktycznie w każdej rodzinie znajdzie się takie „puste miejsce przy stole”. Niektórzy wyjechali z kraju niedawno, inni zdążyli się już zadomowić w nowej ojczyźnie. Oto 3 krótkie historie przybliżające realia świąt polskich emigrantów na Wyspach Brytyjskich.

Streatham, Londyn

Łukasz i Agata przyjechali tu 9 lat temu. Zaczynali jak każdy, nie było łatwo, ciężka praca i ciągłe przeprowadzki. Choć nieraz z pewnością mieli dość, zdecydowali się przetrwać… i zostali. Agata skończyła tutaj studia, Łukasz otworzył własną firmę. Dziś wynajmują ładny, przestronny dom w spokojnym miejscu, niczego im nie brakuje. Czy chcą wracać? Nie, nie mają do czego, nie wyobrażają sobie siebie w Polsce. Nie chcą pracować za 1200 zł. Tam, jeśli się pracuje, wystarcza na wszystko. Gdy tylko się ustatkowali, zaczęli[paywall] ściągać swoich bliskich. Na ich świątecznym stole nie zabraknie tradycyjnych potraw, przecież wszystkie produkty są tu dostępne. Choć mogą sobie pozwolić, żeby na święta zjechać do domu, wolą świętować tam, ściągają na tę okazję pozostałych członków rodziny. Agata jest z rodziny wielodzietnej, troje z pięciorga rodzeństwa mieszka już w Londynie, najmłodszy brat też się tutaj wybiera po skończeniu szkoły.. Święta u Kanieckich są pełne i bogate, ale to dlatego, że zdążyli już zbudować tutaj swój świat. Angielska rzeczywistość nie zawsze bywa tak bajkowa.

London Underground

Piotrek i Marcin przyjechali kilka miesięcy temu. Najpierw mieszkali w Luton, później Marcin znalazł pracę w Londynie, niedługo potem ściągnął tu Piotrka. Pracowali na zmywaku we włoskiej restauracji. Praca była ciężka i nieprzyjemna, co dzień sterty brudnych naczyń, do tego sprzątanie, zamiatanie i mycie podłogi, 10 – 12 godzin dziennie. Jednak przynajmniej o jedzenie nie musieli się martwić, dla każdego z załogi przewidziany był jeden posiłek. Jeśli miało się dobre układy z kucharzami, zawsze można było dodatkowo podjeść. Po zakończonym dniu pracy wszystkie niezużyte produkty należało wyrzucić do śmieci. A były tam wielkie brytfanny świeżej foccacii, kalmary, doskonała lasagne, desery tiramisu i wiele innych smakołyków. Kiedy szef kuchni wychodził, pakowali, co się dało do plecaków. – To grzech wyrzucać dobre jedzenie – twierdzili zgodnie. Gdyby ktoś ich na tym przyłapał, straciliby pracę.

W dzień wigilii pracowali do wieczora. Kiedy wrócili do domu, ich współlokatorzy byli już po „niejednym świątecznym toaście”. Tu nie było ani choinki, ani 12 potraw, a kolędy zastąpiła mocna elektroniczna muzyka. Przebrali się i wyszli na ulicę. Było ciemno, zimno i pusto, rzadko kiedy przejeżdżał jakiś samochód. Zza rozświetlonych okien jednakowych londyńskich szeregówek dobiegały ich odgłosy ożywionych rozmów i wybuchów radości. Długo im zajęło, zanim znaleźli otwarty sklep. Wypełniwszy plecaki pośledniej klasy winem i tanim angielskim cydrem, skierowali się do najbliższej stacji metra „Peckham Rye”, wsiedli do pierwszego pociągu w stronę centrum. Hyde Park, Waterloo, Buckingham Palace, London Bridge, korzystając z nadzwyczajnej (świątecznej) tolerancji angielskiej policji, opili większość newralgicznych punktów miasta. Włócząc się tak bez celu, nie czuli, że są święta, te wszystkie ozdoby, świecidełka były nie dla nich sztuczne, obce i bez sensu. Nie czuli się z tym dobrze, ich święta były gdzieś daleko,. Swoją wycieczkę zakończyli na ogrodzonym i opatrzonym zakazem wstępu wzgórzu obok Nunhead Cemetery. Pili tani cydr i przegryzali kradzioną focaccią. Z tego wzgórza rozciąga się bodajże najpiękniejszy nocny widok na londyńskie city… Wtedy podjęli decyzję, że chcą wracać do kraju.

Święta na emigracji potrafią mieć różne oblicza . W końcu ilu ludzi, tyle historii…  

fot.Robert Jankowiak
W Wielkiej Brytanii treści świąt nie stanowi religia, ale spotkania z rodziną i przyjaciółmi, ozdoby, prezenty i odpoczynek od pracy. Tam nikogo nie dziwią wypełnione po brzegi puby w wigilijny wieczór.