Nie dajmy się skrajnościom!

Kompromis aborcyjny obwiązujący od 1993 r. właśnie przestał obowiązywać.

Trybunał Konstytucyjny, a jak utrzymuje opozycja – trybunał Julii Przyłębskiej, „w środę, 27 stycznia, przedstawił pisemne uzasadnienie do wyroku, dotyczącego ochrony życia. Wieczorem Centrum Informacyjne Rządu podało informację o publikacji wyroku w Dzienniku Ustaw, co oznacza, że wyrok TK wszedł w życie i zaczął obowiązywać. Reakcją na to były spontaniczne manifestacje Ogólnopolskiego Strajku Kobiet, które odbyły w kilku większych miastach Polski. Największa manifestacja miała miejsce w stolicy. Na drugi dzień protesty odbywały się w wielu miastach i miasteczkach w całym kraju. W Przemyślu, o godzinie osiemnastej, na ulicy Piłsudskiego, pod siedzibą Prawa i Sprawiedliwości, z hasłem „Wybór, nie zakaz” protestowały członkinie Rebeliantów” – piszemy w informacji Wybór nie zakaz. 

Co obowiązywało w kwestii dopuszczalności aborcji od ponad 20 lat?

Po pierwszym wyroku Trybunału Konstytucyjnego, potwierdzonym przez Sejm w głosowaniu 17 grudnia 1997 roku, aborcji można było dokonać z trzech powodów, gdy:

 
Przyjęty wówczas tak zwany trudny kompromis nie zadawalał ani zdecydowanych przeciwników aborcji, ani jej bezwarunkowych zwolenników. Jednak ponad dwie dekady w tej kwestii, pomimo kolejnych inicjatyw po obu stronach aksjologicznego sporu, poglądy ucierały się w parlamencie. Sytuacja diametralnie zmieniła się jesienią ubiegłego roku. Na wniosek grupy posłów z obozu Zjednoczonej Prawicy Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodny z Konstytucją punkt drugi obowiązującego dotychczas kompromisu.

Dlaczego w najtrudniejszym okresie walki z pandemią koronawirusa powrócił temat rozpalający emocje do czerwoności?

Czy rację ma opozycja zarzucająca PiS-owi celowe wrzucenie aborcji, aby ukryć pogłębiającą się bezsilność w służbach medycznych, niejasności przy zamówieniach respiratorów, maseczek ochronnych, coraz pogarszającą się sytuację gospodarczą w kraju? Czy raczej wynikało to, jak utrzymuje Julia Przyłębska, z terminarza pracy Trybunału i nie miało nic wspólnego z bieżącą polityką?

Czy trzeba było używać aż takich sił i środków (typowy żargon urzędników) do „poskramiania” uczestników masowych, a co najważniejsze pokojowych manifestacji organizowanych przez Ogólnopolski Strajk Kobiet? Czy z kolei uczestnicy powinni używać tak wulgarnego języka w przestrzeni publicznej, wykluczając, przynajmniej w deklaracjach liderek Strajku Kobiet, jakikolwiek kompromis.

Komu chodziło o to, aby kwestia aborcji jeszcze bardziej wyostrzyła podział między Polakami? Tym razem na skrajną prawicę i skrajną lewicę. 

Ja tam osobiście boję się wszelkich skrajności w polityce. Nie tak odległa historia przestrzega przed pogardą dla demokracji. Parlamentaryzm w zderzeniu ze skrajnościami czasem okazuje się bardzo słaby. Może coś przegapiłem w trwającej młócce słownej.

Pewnie za bardzo estetyzuję, ale niedopuszczalne jest dla mnie zarówno porównywanie kobiet popierających aborcję do morderczyń i czarownic (tu już tylko krok od stosów), jak i sprowadzenie jej li tylko do kosmetycznego zabiegu medycznego (tu już tylko krok od nihilizmu). Obie formy podejścia ludzkość już przećwiczyła. Obie z fatalnym dla siebie skutkiem.

Dlatego zachowajmy spokój. Przynajmniej w tej kwestii. Czasy mamy wystarczająco trudne. A politycy powinni się wzbić ponad własne uprzedzenia i w zachowaniu spokoju nam pomóc. Najlepiej mądrymi, kompromisowymi rozwiązaniami sporu.