Od ponad dekady na scenie. Zaglądamy za kulisy „Florianum”

Na jubileuszowym spektaklu śpiewali, że „uciekają życia prozie”. Teatr amatorski „Florianum” to grupa miłośników sztuki, którzy swoją pasją, zaangażowaniem i twórczością wzbogacają kulturalnie tereny Narola i okolic. W sierpniu ubiegłego roku stuknęło im 10 lat.

Pomysłodawcą teatru był Krzysztof Świętojański. Do współpracy zaprosił absolwentkę wrocławskiej uczelni o specjalności reżyser teatru amatorskiego Dorotę Szularz oraz Elżbietę Wajs i Sylwię Świętojańską, które od lat prowadzą zajęcia teatralne w Szkole Podstawowej w Narolu. Idea teatru zrodziła się spontanicznie, z chęci zrobienia czegoś nowego w życiu.  Założyciel tak wspomina początki:  – Nie mieliśmy jeszcze pomysłu na pierwszy spektakl, ale przygotowaliśmy plakaty i ogłosiliśmy nabór. Sami również rozglądaliśmy się za osobami, które według nas miałyby odwagę stanąć przed publicznością i byłyby gotowe do udziału w pomyśle „narolski teatr”. Kiedy nasze reżyserki wybrały na premierowy spektakl Zemstę Aleksandra Fedry, a do teatru zaczęli się zgłaszać kolejni chętni, zaczęliśmy szukać konkretnych osób do konkretnych ról. I tak się to potoczyło[paywall].– W pierwszym spektaklu na scenie w Lipsku występowało osiem osób: Krzysztof Szawara, Tomasz Pawelec, Anna Szawara, Konrad Nowoświat, Adrian Kicka, Sabina Szularz, Marek Pudełko i Sylwia Świętojańska. W ostatnim Niektórzy lubią poezję zagrało trzynastu aktorów, a zespół liczył w sumie dwadzieścia osób. Skład ulegał zmianie z roku na rok, choć trzon zespołu był stały – dodaje.

Dla narolan warto

Nazwa teatru ściśle nawiązuje do pierwotnej nazwy Narola –Florianów. „Florianum” odnosi się także do bogatej tradycji teatrów występujących w Narolu przed laty. Pomysł na nazwę szybko został zaakceptowany przez cały skład oraz entuzjastycznie przyjęty przez mieszkańców. Premiery spektakli otwierają w Narolu Cesarsko-Królewski Jarmark Galicyjski. Frekwencja zawsze dopisuje. Krzysztof Świętojański zauważa również, że nie tylko teatr jest dla narolan istotny. – Niezwykłe koncerty, wystawy, różne spotkania autorskie... Mieszkańcy czekają na takie wydarzenia i są niejako gwarancją, że warto – bo jest dla kogo. Nasza publiczność jest niezwykła, a chwile obcowania z nią są nie do przecenienia. Taka niewidoczna więź, która utwierdza w przekonaniu, że „Florianum” nie jest tylko nasz, ale i widzów, którzy przychodzą, żeby nas oglądać – mówi. A wspomniani widzowie to także osoby spoza miasteczka nad Tanwią. Przyjeżdżają z Lubaczowa, Jarosławia, Rzeszowa, a nawet województwa lubelskiego. Publiczność tworzą także krakowianie, którzy rezerwują swoje urlopy specjalnie na lipcowy czwartek, by zaraz po spektaklu ruszyć w drogę powrotną. Po spektaklu zawsze jest czas na wymianę poglądów, a nowe twarze zostają szybko wychwycone przez narolską społeczność, co daje możliwość rozmowy i nawiązania nowych kontaktów.

fot.Archiwum Florianum
Atmosfera podczas spektakli „Florianum” jest niesamowita, pomiędzy aktorami na scenie i widownią wytwarza się niedostrzegalna więź.

Ponad 10 lat, czasu szmat?

Z uwagi na fakt, że w skład teatru wchodzą osoby dorosłe i studenci, „Florianum” zmaga się z problemami organizacyjnymi. Ciężko jest ustalić terminy prób w taki sposób, aby udało się zgromadzić wszystkich. Często zdarza się, że aktorzy przeprowadzają próby „na raty”, tylko w towarzystwie tych, z którymi grają poszczególne sceny. Ostateczny efekt widać dopiero na próbie generalnej. – Chwile zwątpienia pojawiają się zawsze przed rozpoczęciem pracy nad nowym spektaklem. Zastanawiamy się, czy wystarczy pomysłów, czy nie wchodzimy w schematy, czy nie odtwarzamy czegoś, co już było – mówi pomysłodawca. Nauczeni doświadczeniem, wiedzą, że nie ma „niemożliwego”. A zwłaszcza, kiedy jest się otoczonym przyjaciółmi, którym przyświeca ten sam cel.

fot.Archiwum Florianum
Kadr ze spektaklu „Bawmy się...” Satyry Ignacego Kraszewskiego.

Marek Pudełko, który zagrał w każdym z dotychczasowych spektakli, mówi: – Lubię teatr, ale chyba nawet bardziej lubię tworzących go ludzi. To dzięki nim ciągle tam jestem. To niesamowite, że oni nadal ze mną wytrzymują!  Krzysztof Świętojański dostrzega zalety składu, pozostającego w tak ciepłych relacjach: – Możemy pozwolić sobie na więcej. Czasami rozumiemy się bez słów, a czasami wręcz przeciwnie, możemy powiedzieć to, co chcemy, nawet dosadnie, nie obawiając się, że ktoś się obrazi. Przebywanie wśród innych pasjonatów teatru to nie jedyny plus przedsięwzięcia. – „Florianum” dodało mi pewności siebie. Dostrzegam, że to, co dla innych jest wyzwaniem, przychodzi mi znacznie łatwiej. Mimo tremy przed występem, na scenie czuję, że mogę wszystko. I to uczucie jest wspaniałe! – opowiada Małgosia Piróg, która na scenie „Florianum” pojawiła się ośmiokrotnie. Narolscy artyści zgodnie twierdzą, że czas poświęcony „Florianum” upłynął im niebywale szybko. W kolejnych wersach odśpiewanej na scenie jubileuszowej piosenki zapewniają jednak: – Nie mówimy ostatniego słowa.
Joanna Steblińska