Polaków rozmowy, czyli przyganiał kocioł garnkowi

Od wielu miesięcy trwa „wojna”. Werbalna na całe szczęście i oby taka pozostała. „Wojna” zwolenników i przeciwników szczepień przeciw COVID-19. Zarówno jednym, jak i drugim całe naręcze argumentów dają ci, którzy prawo w tym względzie stanowić mają. Od samego początku ataku niewidzialnego, śmiercionośnego wirusa, przywleczonego z Azji, nie było (i dalej nie ma) sensownego planu działania, strategii czy koncepcji walki z nim.

Raz tak, raz siak. Jak się w danym momencie komuś przywidzi, przyśni czy będzie zgodne z panującymi w danej chwili nastrojami czy politycznymi uwarunkowaniami. Cóż... Nie tylko w Polsce tak się dzieje.

Owa „wojna” czasami jest nawet urocza. Taka z gatunku dysput przedszkolaków w piaskownicy. Wydawałoby się ludzie wykształceni, inteligentni, oczytani naraz głoszą tak apokaliptyczne wizje, tak kosmiczne teorie, że można je potraktować z wielkim przymrużeniem oka. I absolutnie nie jest to żadne pouczanie kogokolwiek czy wytykanie błędów, a efekt zwykłej obserwacji.

Są i tacy, którzy do szczepień nachalnie nakłaniają. Też źle. Bo dopóki nie będzie jasnych i klarownych przepisów czy egzekwowanych obowiązków,  „ludzie niech sobie mówią, co chcą”. W końcu panuje demokracja i wolność słowa. Te dyskusje i tak z założenia były, są i będą jałowe.

Uroczo przestaje być, kiedy zaczyna się obrażanie. Wówczas granica zostaje przekroczona. A, niestety, takich przypadków jest coraz więcej.

Nie mam najmniejszych problemów z przyznaniem, że się zaszczepiłem. To żaden wstyd ani ujma, choć właśnie obrażający starają się takie osoby marginalizować. Powiem więcej: jak będę chciał, zaszczepię się 56. lub 78. dawką przypominającą. To tylko i wyłącznie moja sprawa i nikomu nic do tego.

I nie życzę sobie, aby ktoś mianował mnie „tępakiem”. A takie stwierdzenia padają z ust osób z tzw. świecznika. Centralnego i lokalnego. Jak choćby z ust jednego z przemyskich radnych. Nigdy nikogo do szczepień namawiać nie zamierzałem i nie zamierzam, ale nie życzę sobie, aby ktoś  mnie w tym względzie pouczał. I będę pewnie wyrazicielem tysięcy osób myślących podobnie.

A jeśli komuś się nie podoba, może najwyższy czas znaleźć sobie ciche miejsce w leśnych ostępach, założyć jakiś erem i tam wylewać swoje żale i frustracje, w otoczeniu mchu lub paproci.