POSiR – niekończąca się opowieść

Kolejny raz wybuchł pożar, któremu na imię Przemyski Ośrodek Sportu i Rekreacji. Nie mam zamiaru odnosić się do żenującej (po raz n-ty) wirtualnej „dyskusji” na jednym z portali społecznościowych decydentów, bo w nadsańskim mieście to już norma. To poniżej jakiejkolwiek krytyki.

W tekście „Bojów o POSiR ciąg dalszy” tłumaczymy – mamy nadzieję, że zrozumiale – stanowiska dwóch obozów. Tych, którzy chcą tę instytucję pozostawić w obecnej formie funkcjonowania (lub przekształcić w spółkę) i tych, którzy chcą przekazać ją na utrzymanie mieszkańców miasta.

Rozumiem obie strony. Rozumiem ich argumenty. Prostszego do percepcji projektu uchwały dawno nie było.

Prezydent Bakun, jego sprzymierzeńcy i szefowa POSiR-u chcą, aby kasa na jego funkcjonowanie została zagwarantowana w budżecie miasta na każdy kolejny rok. Szefostwo przedstawia plan wydatków, kwota wpisywana jest w najważniejszy dokument każdego samorządu lokalnego i ta kasa musi zostać instytucji przekazana. 

Raz wydatki zostaną ustanowione na 5 mln zł i tyle POSiR  ma dostać. Innym razem na 15 mln zł i też tyle ma otrzymać. W zamian do miejskiej sakwy wpływać będzie kasa, którą POSiR zarobi na wszystkim czym dysponuje. Raz zyski mogą sięgnąć 5 mln zł, innym razem 1 mln zł rocznie. Rozumiem rozumowanie wspomnianych, bo ustalenie, wyprorokowanie, wywróżenie z fusów rocznego budżetu graniczy z cudem. A w zasadzie jest niemożliwe.

W wypadku zgody na utrzymanie instytucji przez mieszkańców miasta, ten problem zniknie. Jest jeden absolutnie newralgiczny warunek: wszystko musi być transparentne i uczciwe. Tak, aby nikt nie miał żadnych wątpliwości, że ktoś chce coś np. zachachmęcić.

Dlatego rozumiem także rozumowanie drugiej strony, która ma obawy, że POSiR w proponowanej formie będzie „studnią bez dna”. Że niewiele, a czasami nawet nic, nie będzie się musiało robić, nie będzie konieczności szukania nowych rozwiązań czy pomysłów, aby zarabiać. Wszystko sfinansują mieszkańcy.

Większość obiektów, którymi zarządza POSiR, jest w agonii. Nie ma takich pieniędzy, które tchnęłyby w nie życie na tyle, aby stały się atrakcyjne i konkurencyjne z rekreacyjno-sportową bazą w byle jakim bliskim lub dalszym grajdole (z całym szacunkiem dla owych grajdołów – przyp. aut.).

Wiecie co, Panie i Panowie… Najlepiej to wszystko zamknijcie. Albo sprzedajcie. Będą pieniądze na sprzątanie ulic i chodników, na lepsze funkcjonowanie pomocy społecznej. Może uda się wybudować jakiś nowoczesny hotel dla turystów czy wreszcie wyremontować ulicę Mariacką. Wymieniać można bez końca.