Ryszard Góral (1946-2024)

POŻEGNANIE

Urodził się 4 października 1946 roku w Przemyślu. Lata 1968-1973 to studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Okres 1974-1976 to pozaetatowa aplikacja arbitrażowa w Okręgowej Komisji Arbitrażowej w Rzeszowie, a listopad 1976 to pozytywnie zdany egzamin na stanowisko radcy prawnego przed komisją państwową. 1 października 1982 r. Ryszard Góral otrzymuje wpis na listę radców prawnych pod numerem Rz-P-36. Zawód radcy prawnego wykonywał nieprzerwanie od 1 grudnia 1997 roku we własnej kancelarii radcy prawnego. Wcześniej pracował w wielu urzędach i firmach jako referent prawny, inspektor, a potem radca prawny. Na tym stanowisku m.in. w: Zakładach Płyt Pilśniowych, Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Przemysłu Gastronomicznego, Zakładzie Rejonowym WSWB czy fabryce „Fanina”(wszystko w Przemyślu).

 Pożegnaliśmy wybitnego reprezentanta przemyskiej palestry radcowskiej. Radca prawny Ryszard Góral, a dla wielu po prostu „Rysiu”, był prawnikiem o dużej wiedzy, a nade wszystko niezwykle przyjaznym ludziom –  nasz przyjaciel. Znaliśmy się wiele lat, nasza przyjaźń pamięta jeszcze czasy szkolne, siedzieliśmy w jednej ławce w I Liceum Ogólnokształcącym im. Juliusza Słowackiego w Przemyślu. Połączyła nas wówczas najpierw szkolna przyjaźń, potem – po latach – podobne studia, wspólne pasje i zainteresowania zawodowe, działalność w samorządzie radcowskim. Ryszard szczególną opieką otaczał młodych adeptów naszego zawodu, był patronem dla wielu przyszłych radców prawnych. Był niezwykle lubiany i poważany w całym naszym środowisku. Jego niezwykłość przejawiała się nie tylko w zachowaniach na salach sądowych, ale wręcz w drobnych nawet gestach niemal każdego dnia. Wszyscy znamy jego ogromną miłość do rodzinnego Przemyśla, Lwowa, Kresów Wschodnich. Pamiętam Jego niezwykłe powitania: „Sieus”, Jego życzenia: „Naj Cię Bóg zachowa”, anegdoty z historii miasta, tej dawnej i tej obecnej. Miał ogromne poczucie humoru, a na spotkaniach koleżeńskich wszystkich rozbawiał do łez. Swoim pozytywnym usposobieniem dodawał otuchy i sprawiał, że zły dzień stawał się dla każdego lepszy. Nie tak dawno omawialiśmy zorganizowanie uroczystego spotkania absolwentów „Słowaka”. Z okazji 60- lecia matury. Takie spotkanie, niestety, odbyło się już bez Niego. Nikt nie przypuszczał, że w programie zjazdu znajdzie się pożegnanie naszego Kolegi, Przyjaciela. Wszystko to, o czym piszę, sprawia, że jest mi szczególnie trudno pożegnać się z „Rysiem”, a jego odejście napełnia wszystkich, którzy Go znali, smutkiem. Ksiądz Twardowski w swojej poezji powiada: „Odszedłeś cicho, bez słów pożegnania. Tak jakbyś nie chciał swoim odejściem smucić. Tak jakbyś wierzył w godzinę rozstania, że masz niebawem z dobrą wieścią wrócić”. Horacy zaś – poeta starożytnego Rzymu – snując rozważania na temat śmierci, stwierdził: „Non omnis moriar” – nie wszystek umrę. Przyjacielu – Rysiu – nie wszystek umrzesz! Będziesz zawsze obecny w naszych myślach, wspomnieniach, tym, czego dokonałeś za życia. Żegnaj, Przyjacielu!

Marek Skierczyński